W nocy źle się wyspałem, choć nie było żadnego wezwania. Poranna zmiana od razu zaczęła tak jazgotać, że nieboszczyka by wyrwała z grobu.

Odespałem w domu, z przerwą na wkurw, bo mnie zbudzili.

Potem wyskoczyłem do miasta, by kupić przecenione karty pamięciowe do aparatu. Jak szybko dewaluują się ich pojemności... A mój Kodak nie toleruje kart SDHC. Zresztą wolę więcej małych kart. Byle ich na długiej wyprawie nie nosić razem z aparatem... W najgorszym razie zostanie mi większość zdjęć.

Potem długo penetrowałem Castoramę. Wolałbym coś innego na ścianę powiesić - w miejsce spleśniałej maty. O dziwo, taniej wychodzi chodnik dywanowy, niż mata z klepek. No, najtańsza by była karimata...

Ale dlaczego dół tej mojej maty tak moknie? Ściana obok, kiedy dziś się temu przyglądałem z bliska, też nie jest całkiem sucha. Czasem czytam reportaże, w jakich strasznych warunkach ludzie żyją. I wrzeszczą, że ma im pomóc państwo. Ja muszę sobie pomóc sam. Ci tak zwani biedni ludzie nieraz mają rzeczy, na które ja sobie nie pozwolę, a za biednego się nie uważam. Co nie znaczy, że swoje wynagrodzenie uzaję za godziwe, ale to już inna para kaloszy.