... do wędrowki. Jednej mapy nie znalazłem. I na pewno coś po drodze jeszcze wyjdzie.

Sztuka życia polega m.in. na tym, by umieć się cieszyć rzeczami lekko niedoskonałymi. Dana jest w tym chyba dość dobra.

Mieliśmy odwiedzić mojego znajomego, który jest jednocześnie szefem całkiem poważnej kolejki wąskotorowej i kolekcjonerem starych radioodbiorników. Wiozę mu jego trofeum z Allegro, ale jutro akurat nie będzie go w pracy. Paczkę zostawię w biurze, wieczorem jesteśmy zaproszeni do niego do domu. W trójkę - razem z psem. Ale Danie coś nie w smak ten skok w bok. Bo pies może narozrabiać? Bo woli być w przyrodzie? Bo chce być tylko ze mną?

Pociąg odjeżdża o 3.14. Przed piątą wsiadam do pospiesznego i mogę spać prawie do 11. Tak, jak lubię...

Idę się wykąpać.

... na jutrzejszy wandr. Wolałbym klasyczny, ale nie mam dość dużego, a trzeba zabrać namiot i śpiwór. Zwłaszcza ten nowy, wojskowy śpiwór jest dość nieporęczny. Ma nieprzemakalny pokrowiec, ale musiałbym przystosować plecak do jego przyczepienia na zewnątrz. Z biedą wcisnąłem go do dolnej komory mojego starego Elbrusa. Jeden z pierwszych polskich plecaków z zewnętrznym stelażem z rurek aluminiowych.

Uzgadniamy ostatnie szczegóły z Daną - rozmawiając przez Skype (tekstowo). Dałem się namówić, ale... GG jest o wiele przyjemniejsze. Te świetne smajliki... No, trochę jest ich dużo i niektóre niezbyt jednoznaczne, ale dwa są bombowe: <pies> i <kot>. Takimi tagami się je wywołuje.

I są też smajliki tajne,  których nie ma w tabelce. Na przykład <sex>...

Pogoda się zapowiada niezła. Od jutra rana do następnej środy po południu mam wolne. Dana już w środę się urwie. Zaczynamy naszą wędrówkę w mieście Jindřichův Hradec.

Uzgodniliśmy, że pies pojedzie z nami. Trochę z nim kłopotu, bez niego - smutno. Jak z dzieckiem... Dana zaproponowała, by jednak wziąć namiot... I to po tym, jak zasmakowałem w spaniu pod gołym niebem. No, ale jak niebo nie będzie gołe, to my się aż tak od niego izolować nie musimy (i tym samym - od siebie...). I pies nie będzie nam przewracać dobytku.

Dana już spakowana. Ja dziś, zaraz po nadejściu paczki, wypróbowałem swój  nowy wojskowy śpiwór. Reszta przygotowań jeszcze przede mną.

Pacjentów nie było dziś zbyt wielu, jak na poniedziałek. Z jedną panią pogadaliśmy o wszystkim możliwym.

Muszę jeszcze poprzeglądać aukcje. Niewolnik netowy ze mnie...

Rano, po dyżurze, mimo woli spotkałem się z Tadeuszem.

Trochę się dziś zasiedziałem... to znaczy zależałem, więc jeszcze jestem - czy możemy uzgodnić dyżury na przyszły tydzień?

Udało się. Bez problemu mogę mieć wolny przyszły weekend, kiedy chcemy się z Daną wyrwać na kolejny vandr. Okolice miasta Jindřichův Hradec. Trochę kiepski dojazd dla mnie...

Po południu wybrałem się autobusem do Hawierzowa - po zakupiony na Aukro rower marki Favorit. Ciemno już było, kiedy odnalazłem adres. Młoda kobieta wychyla się z okna i po chwili prowadzi rower do furtki. No szkoda, myślałem, że wejdę sobie do garażu, sprawdzę i ponastawiam rower przed jazdą.

Macam gumy, próbuję światła - odruchowo podnoszę tył i kręcę pedałami, bo dynamo miewam z tyłu (tu jest z przodu, tak zwykle montują w fabryce). Mimo woli zauważam luz klina przekładni.

Płacę, wsiadam. Siodło trochę za nisko, ale jakie wygodne (skórzane, wyścigowe)... Jadę ulicą. Moje ciało szybko dogaduje się z rowerem. Trochę za lekko i za wolno - ręka bezbłędnie opuszcza się z kierownicy i popycha prawą manetkę. Ile to już lat nie mam manetki na ramie, a odruch pozostał...

Kiedyś, na studiach, rozmawiałem z kolegą o rowerach. Ja o manetce, on się śmieje, że woli inaczej ją nazywać, bo manetka mu się kojarzy z minetką.

Nie wypadało się pytać, co to takiego ta minetka.

Teraz już z grubsza wiem. Ale mi się minetka kojarzy z manetką.

Manetka popchnięta do oporu, polar zdjęty i wisi na kierownicy. Miasto się kończy, wiatr świszczy w uszach, białe światło żarówki wspaniale tryska na asfalt. Z przeciwka pedałują jakieś zboki i migają fioletowymi diodami (podobno to światło jest białe...). Takim to nakopać!

Jadę i sobie myślę: ładny ten mój nowy Favorit, ale przecież marzyłem o starszym i bardziej turystycznym, ze wspaniałym czeskim bagażnikiem na sakwy. Takim, jakie widuje się w przeuroczej książce Ladislava Sitenskiego Putování na kole.  Wybitny czeski fotografik, to akurat mniej znana jego książka. 10 lat temu była w Pradze na zamku wystawa jego prac, można powiedzieć: prezentacja dorobku całego życia. Akurat miałem zacząć czeski rowerowy urlop, więc... wpadłem i do Pragi, umieszczając stosowny wpis w księdze pamiątkowej. Czy Mistrz go przeczytał?

Odstawiam Favorita na podwórko, siadam do komputera. Wśród wiadomości dnia: zmarł Ladislav Sitenský. Miał 90 lat, przed 5 laty przestał fotografować. Przestał, bo nie mógł się odnaleźć po śmierci swej ukochanej żony.

Mistrzu, nie tylko zdjęć zazdroszczę...

No po prostu: było trochę doktorskiej roboty. Nic dramatycznego (no i dobrze, to nie serial).

Od rana mieliśmy w planach wizytę domową u starszego pana z przeziębieniem. Karetka była na wyjeździe (planowe przewozy na dializy), więc przypadek jako niezbyt pilny odłożyliśmy do czasu jej powrotu. Gdyba sprawa była nagląca, pod telefonem czekał rezerwowy kierowca (teoretycznie...). Wróciła, ale na holu - w sukurs jej musiał przyjść sam Szef z naszą najnowszą terenówką. Coś puściło i olej z silnika uciekł.

Zanim wyjechaliśmy na wizytę, przybyła druga: do nastolatki z klasycznymi objawami grypy.

... jak czarowne jest rozpalone dziewczęce ciało, nawet, jeśli tak płonie z powodu choroby...

Dana też chyba miała gorączkę, kiedy spaliśmy obok siebie w lesie. Ale nie, ona ma w sobie i inne, cudowne ciepło, które nie przeminie wraz z podwyższoną temperaturą.

Właśnie pojawiła się na GG...

Okazuje się, że takie idiotyzmy nawet w czasach Internetu nie wymarły. Oto przykład ze strony, która jest dla mnie kopalnią darmowych empetrójek (legalnością się nie przejmuję, wychowałem się w czasach, kiedy się nagrywało z radia na magnetofon).

Povedz si pre seba jedno meno chlapca alebo dievcata, s ktorym by si chcel-a byt (3x). Mysli na nieco co by si chcel-a dosiahnut v priebehu buduceho tyzdna dosiahnut a povedz to pre seba (6x). Keby si si nieco prial-a, co by to bolo? Povedz to po sebe (9x). Mysli na nieco, co chces aby sa stalo medzi tebou a osobou na ktoru si myslel-a a povedz to pre seba (12x). Teraz je tu narocna cast, vyber si jedno z priani z tych na ktore si uz myslel-a, zkoncentruj sa na to prianie ako len mozes a nemysli na nic ineho. Teraz povedz svoje posledne a konecne prianie ktore si si vybral-a. Teraz ked to docital-a, mas hodinu na to, aby si to poslal-a 15tim ludom a Tvoje prianie sa stane skutocne do tyzdna. Cim viac ludom to posles, tym viac sa zrealizuje tvoje prianie. Keby si chcel-a ignorovat tento list, opak sa ti stane skutocnostou sorry ale toto sa neda prerusit:toto je hviezda lasky* a ked ju za 60 minut posles 15ludom,budes chodit s tym,koho milujes...Ak neposles,stratis milovanu osobu...navzdy.(br/) tvoja buduca laska si uvedomi ze ta miluje,nieco dobreho sa stane zajtra medzi 13:00 a 14:00hod.je jedno kde budes! mika100 (19.8.) Ahojte vsetci, len vam chcem nieco povedat, verte ci neverte, splnilo sa mi prianie, ktore som mala,a poznam dalsich ludi, ktorym sa to tiez splnilo, takze nic nestratite. Neverim na cary, ale...........pracuju so mnou dvaja kolegovia, ktorym sa to prianie splnilo,takze vam prajem vela stastia. Vela ludi si neni istych, co by v zivote chceli. Dostala som tento list od priatela, urobila som to, co mi povedal a po tyzdnu sa to stalo skutocnostou, co som si priala. Tu je presna kopia takze:funguje to! Povedz si pre seba jedno meno chlapca alebo dievcata, s ktorym by si chcel-a byt (3x). Mysli na nieco co by si chcel-a dosiahnut v priebehu buduceho tyzdna dosiahnut a povedz to pre seba (6x). Keby si si nieco prial-a, co by to bolo? Povedz to po sebe (9x). Mysli na nieco, co chces aby sa stalo medzi tebou a osobou na ktoru si myslel-a a povedz to pre seba (12x). Teraz je tu narocna cast, vyber si j

Coś było za długie i obcięło... no, ale chyba i tak nikt tego do końca nie czyta...

A oto dowcipna replika:

Pošli túto správu 20 ľuďom a dostanes zadarmo chleba s paštétou, potom vyjdi na ulicu pred dom, daj si dole nohavice, jebni si ten chleba o čelo a zakrič: "Som totálny kokot, pretože verím na taku pičovinu , ako je reťazová pošta! Mám asi v hlave nasrate a preto to posielam i ďalsím luďom!" asi tolko k tebe majmocka a ďalší kokotkovci čo sem píšete kokotiny teda kopírujete pretože ste iba hnilií kokotkovci čo nič ine nevedia iba trapošiť a robiť sa dôležitými

keď - kiedy

kokot - kutas

nohavice - spodnie

piča - żeński otfur pćowy

reťaz - łańcuch

Normalka w tej przychodni. Najczęściej zamówienia telefoniczne...

Wieczorem z dyżuru w przychodni wyskoczyłem na zakupy i oczywiście w tym czasie przyszła pacjentka, czy raczej interesantka. Zostawiła karteczkę: proszę o ten sam antybiotyk, który syn dostał w sobotę.

A coście powiedzieli, że gdzie jestem?

Że pan doktor jest na wizycie...

... w Biedronce. OK...

Po pół godzinie nadchodzi kobieta i siada w gabinecie, minę ma nietęgą, bo pielęgniarka już jej powiedziała, że doktor nie napisze recepty, nie widząc pacjenta.

Syn miał zapalenie krtani i już zdrowieje, ale u niego zawsze infekcje trwają dłużej i tydzień podawania antybiotyku nie wystarcza. Dość przekonywująco to zabrzmiało. Dostała receptę.

Wyjątkowo. Kierowca już czekał na wyjazd, bo powinienem był chłopaka osłuchać.

... staną się dla kogoś prezentem.

Kilka dni temu zadzwonił do mnie nieznany mi dotąd człowiek, powołując się na naszego kierowcofryzjera.  Dowiedział się, że podobno robię piękne zdjęcia.  A on właśnie zapragnął obdarować bodaj córkę i zięcia wykonanym na zamówienie albumem o miasteczku, w którym pracuję.

Wczoraj porządkowałem fotki w komputerze. No bo nieraz szło się na wycieczkę i trzeba było szybko wypróżnić kartę. W efekcie zdjęcia bywały nasypane jak ziemniaki w wielkim folderze. Nawiasem mówiąc, Czesi mają rozsądniejszą nazwę: složka,  czyli teczka. Folder - to przecież rodzaj ulotki.

Dziś zadzwonił u moich drzwi elegancki starszy pan. Przyznał, że nie ma doświadczeń z komputerem, ale wnuczka ma takową machinę. To dobrze, przeglądnie pan sobie w domu te zdjęcia i dokona ostatecznego wyboru.

Komputer nie chciał nagrywać, to go zgłuszyłem i opamiętał się. Po chwili wręczyłem memu gościowi gotowy krążek, nie omieszkawszy napisać na nim swego copyrightu.

Naprawdę nie jestem panu nic winien?

Gdyby ktoś chciał te zdjęcia wykorzystać w inny sposób, niech się ze mną skontaktuje. Cieszę się, że mogą komuś sprawić radość. Ma pan trochę więcej siwych włosów ode mnie, pewnie nieraz pan robił coś dla innych bezinteresownie.

Lubię pieniądze i domagam się ich - za swoją pracę. Ale w niektórych sytuacjach czułbym się fatalnie, przyjmując zapłatę. Nie wziąłem oferowanych pieniędzy za holowanie zepsutego auta. Za udzielenie pierwszej pomocy też bym przecież nie przyjął...

Nie jestem bogaty. Biedny też nie. Tak czy tak stać mnie na pewien luksus: w moim otoczeniu nie będzie się wszystko toczyć wokół pieniędzy. Ludzie wychowani po roku 1989 mogą tego nie zrozumieć.

Od rana sobie pada. Niezbyt gęsty, ale wytrwały. Nie muszę wychodzić, więc...

Ale jest problem. Kapie z sufitu. Wolę nie myśleć, co mi się na strychu poniszczyło... Ale w pokoju kapało sobie na dywan, trochę na stertę rzeczy. Nakryłem je folią. Dopiero po paru godzinach zauważyłem, że woda z niej ścieka do pudełka z dyskietkami. Zalało mi dBase IV.

Tyle zaniedbań w budynku. Obraz domu, w którym nie ma mężczyzny. Kiedy ja się odrobię z tych nawarstwień, powstałych w czasie nałogowego wręcz dyżurowania?

Gdzie są pieniądze za moją pracę? Powinienem kupić drabinę aluminiową, by naprawić rynny. Kosztuje niecałe 1000 zł. Za październik dostałem 1450 zł, to na rachunek za telefon i internet jeszcze zostanie.

Dobrze, że mama za darmo daje jeść.

Rower nowy kupiłem (tanio, za czeskie zaskórniaki). Favorit, podobny do Waganta, prawie nieużywany, jeszcze z dobrych, socjalistycznych czasów. Kiedy po niego pojadę?

Bo tradycyjnie nie wiem, czy w weekend pracuję.

Dana miała dziś zły dzień. Jak ja wczoraj. No, może nie aż tak zły, ale długo trwało, zanim to przyznała.

Chyba najbardziej ją ujęło, kiedy napisałem, że lepszy jest bezpośredni kontakt. Bo można tego drugiego przytulić, potrzymać za rękę. I nie trzeba wcale nic mówić.

Potrafimy rozmawiać. I wtedy, kiedy jednemu jest ciężko. I nawet wtedy, kiedy się nie zgadzamy.

To właśnie z Daną mi się tak dobrze rozmawia. Jest inna, niż poprzednie? Czy to ja inaczej do niej podchodzę? Pewnie i jedno, i drugie. Bo wiele mi dała do myślenia.

Hura, udało mi się zdobyć francuski prędkościomierz Huret, taki sam, jaki miałem w Wagancie w latach 1982-96. Podczas wyprawy dookoła Czechosłowacji uszkodziła się przekładnia. Potem miałem jakiś tajwański szajs, który wkrótce się rozleciał - i poddałem się, założyłem komputerek. No dobra, ma swoje zalety. Jak kapitalizm. Ale nigdy go nie pokocham. Choćby dlatego, że wraz z baterią odchodzą w niebyt napedałowane tysiące kolometrów. Wiem, nie u wszystkich... Mimo to.

Przyszła paczka. Hura, jaki ładny Huret. Ładniejszy od tego pierwszego. Ale... przekładnia nie jest od niego. Nie pasuje.

Umarł Huret. Umarła Violetta i Justyna. I mój świat też sobie po cichu skonał, miał na to 20 lat.

Przecież wiedziałem, że nie ma powrotu. Nawet, jak w końcu zdobędę przekładnię do Hureta.

... chciałbym dać temu światu. Żeby jego śmiejąca się morda wreszcie spłynęła krwią.

Na grafiku dyżurów narysowałem szubienicę.

Poprzednio było Arbeit macht frei,  napisane w przypływie desperacji. I też nie pomogło (myślałem, że będzie z tego skandal)... Chyba pora przejść do czynów.

W robocie. Tadeusz mnie wykreślił ze środowego dyżuru i nawet mnie o tym nie poinformował. Mógł się wpisać, nie zrobił tego, wpisał się na wtorek. Ale potem mnie wykreślił, pewnie jak się zorientował, że jest święto i więcej zarobi.

A na weekend, który chciałem mieć wolny, ktoś mnie naopak samowolnie wpisał.

Nikomu takich numerów nie robili.

Czy to takie dziwne, że lekarz czasem strzela do tłumu? Może też tamtego doktora wqrwił jakiś kolega?

Ta moje kolekcja? Bo ogranicza moje wybory życiowe. Tak, jak potomstwo z poprzedniego związku w przypadku kobiet. Nie, nie jest niczym złym. Nie musi być. Ale trzeba się z nim liczyć przy podejmowaniu nowych działań.

Podstawowa rada dla kierowcy, jadącego z  przyczepą, brzmi: nie wolno nawet na chwilę zapomnieć, że się ją za sobą ciągnie.

Próbowałem dziś kilka starych telefonów komórkowych. Włożyłem swoją polską SIM-kę... i przeczytałem stare SMS-y. Tyle w nich słów miłości, czułości. Pozwoliłem odejść tym kobietom... No tak, nasze związki nie miały przyszłości - przynajmniej niektóre. Bo ona miała dzieci.

... bo ja miałem kolekcję...

Wczoraj wieczorem Dana nieoczekiwanie zapytała:

myślisz, że mamy jakąś szansę?

szansę na co? że będziemy razem?

tak

skąd nagle takie pytanie? pojawiły się jakieś wątpliwości?

jakieś wątpliwości mogę mieć...

to naturalne, ale mam wrażenie, że pojawiały się teraz

masz dobre wrażenie

ale ja nic nie zrobiłem... to raczej Twoje oczarowanie się skończyło

bzdura

Dano... nagle odkryłaś, że jestem zupełnie zwykłym człowiekiem? No pewnie, tak samo jak Ty. To tylko nasze serca zerwały się ze smyczy i pobiegły przed siebie. Jak to wszystko zaczniesz brać na rozum...

Niepewność... czyli znów na starych śmieciach...

swoje skarby, żeby je po kątach strychu poupychać.

Skaner do przezroczy. Zabytek, nawet z komputerem XT może współpracować. Niestety, tylko do przezroczy w ramkach. No i jeszcze brak jednej dyskietki z oprogramowaniem.

Radio Tesla Eminent, lata 80. Oba zakresy UKF! Plastycznie raczej nieudane, Unitra robiła ładniejsze i lepsze radia. Ale oba zakresy UKF? No zgoda, socjalistyczna Czechosłowacja w tych latach przygotowywała się do objęcia górnego, zachodniego pasma UKF (podwójny UKF w lepszych radiach był jednak dużo wcześniej). Ale do przejścia na PAL - to już nie. A większość telewizorów też miała zachodni system PAL (i obie normy dźwięku, co właściwie jest ważniejsze). Kraj o dość twardym kursie komunistycznym ułatwiał swoim obywatelom odbiór programów z Zachodu. Czyżby po to, by obnażyć jego poziom? Bo jak pierwszy raz jechałem na Zachód, to mi puścili Słowacy austriacką telewizję, program był niezbyt ciekawy...

Co dziś robią ci Słowacy? Na pożegnanie zrobiliśmy sobie fotografię na ich podwórku. Dziecko, które było w głębokim wózku, jest już dorosłe. I pewnie nie może pojąć, dlaczego takiemu doktorowi_blogerowi słodko się robi, kiedy widzi i słyszy zabłąkaną starą Karosę, taką, jakie jeździły w ČSAD za socjalizmu...

z wqrwu ogólnego: rano by strzelał do przypadkowych ludzi (gdyby miał z czego), wieczorem - tylko do traktorzystów, co niemiłosiernie rozjeździli drogi leśne.

Dana czyta w moich myślach? Właśnie napisała na GG, że chciałaby na stałe przenieść się na Vysočinę. A tam - piękna przyroda, dobrzy ludzie, niskie ceny nieruchomości (nie ma pracy, ludzie uciekają, ale doktór wszędzie robotę znajdzie).

Przyznam, że coraz mi trudniej na blogu szczerze pisać o swoich sprawach, bo człek się w ten sposób ludziom podkłada,  pokazuje swoje czułe miejsca. Ale, jeśli mam blogować, to przecież nie z gładką maską człowieka, który się kontroluje, stara się przeciwników utrzymać w bezpiecznej odległości.

I tak o pewnych rzeczach na blogu nie piszę, by nie uprzedzać otoczenia o niektórych swoich zamiarach. I nie dostarczać dowodów przeciwko sobie.

Pogoda była dziś całkiem znośna i dlatego wreszcie zabrałem się za porządki na podwórku. Chodziłem tam niechętnie, by nie musieć patrzeć na swoje rozbite auto. I na radia w sieni, zniszczone przez wilgoć. Ale - jak to się mówi - trzeba ratować, co się da. Wniosłem do warsztatu meble, które zastąpią te uszkodzone przez grzyb. Ściana przestała moknąć. Nie jestem pewien, skąd była ta wilgoć. Szkoda, bo meble trochę na podwórku zmokły, zanim zrobiłem dla nich miejsce. Zawsze coś ucieknie... Teraz robię akurat to (nareszcie...), a trzeba było już dawno pójść do faceta, który sprzedał auto podobne do mojego i miał mi odstąpić części. Naprawa nie będzie tania i nie wiem, czy auto będzie ładne. Raczej wiem: za bardzo ładne nie będzie. I jeszcze ta geometria... Wybrałem przed laty zły, zbyt zaniedbany egzemplarz, ale teraz trudno o lepszy. Ten samochód wyraźnie opuszcza kategorię tanich, używanych wozów. Staje się weteranem i zresztą z tego względu go hołubię.

Najpierw doprowadzę do ładu warsztat. Czeka mnie jeszcze dużo pracy. Grzyb zniszczył stół roboczy i drzwi z futryną. Podłogę jakoś naprawię sam, bo legary się zachowały. Tak się skończyło moje dyżurowanie na okrągło.

Dana właściwie mi się dziś oświadczyła...

Krzysztof 19:57:13
[łącze do aukcji: śpiwór dwuosobowy] o tom jsem uvažoval...
Dana 19:59:08
vypadá jako letní,ale není špatný:)
Krzysztof 19:59:57
váha je poměrně velká, zkusíme? možná bude levnější, neprodal se
Dana 20:01:12
můžeme,pokud ho znovu vystaví.....
Krzysztof 20:02:28
takže aspoň po dobu jeho životnosti budeme spolu? (czyli przynajmniej na czas jego żywotności będziemy razem?)
Dana 20:03:04
to může být do smrti:)
Krzysztof 20:03:46
:*

Chyba traktuje mnie serio... Ale co ona we mnie widzi? Takich nieudanych facetów z tysiącem problemów chyba jest na pęczki...

... doktór sobie kupił. Wygląda solidnie, kolor dyskretny i cena dobra. Szkoda tylko, że takich śpiworów nie można łączyć.

Dana ma wielką ochotę jeszcze w listopadzie wyrwać się na kilka dni do terenu. Na Vysočinę oczywiście. Bo piękna i wpół drogi, jaka nas dzieli.

W grudniu Dana chce wyskoczyć na parę dni do Londynu do znajomych. I dodaje, że chciałaby ze mną. Miło, że mnie potrzebuje, ale nie uśmiecha mi się podróżowanie w takiej porze roku. I do kraju, gdzie wsadzają do pudła za to, że ktoś miał nóż w plecaku.

To ja wolałem komunę. Takich rzeczy jednak nie robiła. A teraz - wolę Vysočinę. Z nożem w plecaku.

... i nawet sobie zegar biologiczny ustawił. Już nie odsypia w domu dyżuru, jeśli był spokojny.

Dlaczego przeziębienie się cofnęło? Odporność? A może likier ziołowy Becherovka? Bo niewątpliwie rozszerza naczynia krwionośne, zwłaszcza przy powolnym sączeniu.

Weekend będzie bez dyżurów. Tadeusz się wpisał, zanim mój stan zdrowia się wyklarował. To może wypad do Krakowa? Zależy, czy znajomy może mnie przenocować.

Dana zdrowieje.

Jutro trzeba osiągnąć znaczący postęp w domowych porządkach. Bo w czwartek ma być na Słowacji ładnie. Trzeba wreszcie znów pójść w góry. I tak bez Dany i psa? Bez noclegu w przyrodzie?

Staje się z doktora leśny człowiek.

- cały komplet na DVD - serial Sanitka.

I w drodze do roboty kabelek do sieci zakładowej. Bo w ginekologii, dokąd w poniedziałki doktora wykopują, gniazdko jest, kabelka brak. A doktór bez netu jest wściekły i warczy na pacjentów. Inna rzecz, jak w necie siedzi, to też warczy, bo mu przeszkadzają w surfowaniu :D

I tak oto jeszcze przed końcem swej ginekologicznej banicji połączył się doktór z Daną.

Co myślisz o Sarze? - pyta Dana (Sara to jej pies, wilczyca).

Ma swój urok, chwyta za serce, ale jest nieokiełznana.

Mówisz o niej, czy o sobie?

Dana... kto inny tak dobrze mnie rozumie, kto potrafi mi tyle powiedzieć, nie raniąc mnie. Potrzebujemy się. Czujemy, że są tematy, które można poruszać tylko w przytuleniu, patrząc sobie w oczy.

... był dziś doktór. Nawet zagranicą, bo taki to zakątek. I taki doktora rodowód.

A potem - na miejskim cmentarzu. Na grobie dziadków. Przy grobie Justyny ogrzał sobie ręce na zniczu. Żeby poczuć odrobinę jej ciepła. To już 9 lat??

Przy grobie swojej ukochanej nauczycielki chciał jej powiedzieć, że właśnie poznał dziewczynę, że wygląda to obiecująco. Bo do tej nauczycielki tak się przychodziło. Przedstawić swoją narzeczoną.

Narzeczoną? Dwie godziny przegadaliśmy na GG w pogodnej atmosferze. I nagle: idzie spać, bo ma kiepski humor. Nie, o nic nie chodzi. Nie ma siły tego wyjaśniać.

Justyna umarła. Dana się dąsa. Dąsa? Może po prostu nie ma siły powiedzieć mi, że nic z tego nie będzie?

... chyba uchronią przed przeziębieniem. Najwyraźniej już kiedyś spotkał ten zarazek.

Bo w Czechach dopiero co pobrał antygeny. Z zakatarzonego ciała, które w lesie leżało na przeciw.

No i nareszcie doktór ma jasno: skąd to pojęcie przeciwciało.

Czyli doktór jest odporny. Akurat nie dla właścicielki rzeczonego ciała. No i dobrze, bo po czesku odporný - to tyle, co wstrętny.

Doktór w miarę zdrów - więc jutro dyżur.

Dana 0:41:04
spíš ?

Krzysztof 9:18:14
je lepší spát vedle sebe, tehdy taková otázka nezůstává bez odpovědi :*

(lepiej spać obok siebie, wtedy takie pytanie nie zostaje bez odpowiedzi)

... siedział dziś doktór w swej przychodni. Roboty nie za dużo; za oknem słonecznie, ale wręcz mroźno. Przeglądał śpiwory na Allegro.

Vandr -  to w języku czeskich trampów wędrówka.

I właśnie podczas tej wędrówki nawalił mi zamek w śpiworze. Druga noc była mroźna. Dana ogrzewała mnie swym oddechem.

Słyszałeś psa? Też nie? Poświeć latarką, boję się, czy się nie udusił...

Sara obudziła się i zaraz przybiegła, wtykając między nas swój pysk. Na noc była uwiązana sznurem, ale go przegryzła.

Wiesz, niektóre śpiwory można łączyć bok do boku. Kupimy sobie takie?

Rano Sara położyła się przede mną brzuchem do góry. To akt oddania: ten człowiek spał przytulony do jej pani, widocznie jest kimś ważnym.