... przyszło na świat w piątek, 13 stycznia, w szpitalu w Trzyńcu.

Ewa Krystyna jest zdrowa. Cicho popłakuje, niepewnie rozgląda się dokoła, jakby chciała spytać:  nie gniewacie się, że tu jestem?

Moja malutka... uspokajasz się, kiedy biorę cię na ręce. Przecież mnie poznajesz, od miesięcy słyszałaś mój głos. I ja ten twój odróżniam w telefonie od głosu małej Krystynki spod okna, która urodziła się dzień po tobie.

A ten świat za oknem, góry...

Zobaczysz, jest ogromny i wcale nie jest zły. Cieszę się na wspólne chwile, jak pierwszy raz pójdziemy do lasu, jak będziesz wielkimi ze zdziwienia oczami oglądać żabę, kwiat... Śnieg zobaczysz pewnie jeszcze tej zimy.

Rano pojedziemy do domu. Ty - w wiklinowym koszu, obok starej maszyny do szycia, może stuletniej Singerki, jaką miała kiedyś moja babcia. To jedyny dar, jaki dostaliśmy z okazji twojego przyjścia na świat.

Pamiętam ostatnią rozmowę z Ewą. Leżała w klinice w Krakowie, było to niedługo po naszej październikowej wizycie u niej w domu, w Beskidzie Niskim. Kiedy odjeżdżaliśmy, zauważyłem w kuchni wykaz telefonów komórkowych wszystkich członków rodziny i zapytałem, czy mogę odpisać sobie numer Ewy.

Zadzwoniłem tylko raz. Głos Ewy był zatroskany, spowolniały. Chyba czuła, że gaśnie ostatnia nadzieja, że wkrótce odejdzie na zawsze.

Powiedziałeś już o tym swojej mamie? Pamiętaj, nie zwlekaj z tym...

Była o nas zatroskana. Ucieszyła się, widząc (po raz pierwszy i zarazem ostatni) Danę: nie trzeba było nic wyjaśniać. Oczekujemy dziecka...

Dopóki żył tata, dramatyczna walka o jego życie na tyle mnie wyczerpywała, że nie miałem siły porozmawiać z mamą. Wiedziałem, że nie będzie to łatwa rozmowa, mama Danę od początku odrzucała. Miała żal, że teraz robi z tą kobietą to, co zawsze robił ze mną - tzn. wędruje po górach, lasach i dolinach?

Testament Ewy wypełniłem tuż przed jej pogrzebem. Musiałem, by mogły nad jej grobem stanąć te dwie kobiety.

Ewo, miałaś rację. To nie było i nie jest łatwe. Ale chcę być dobrym ojcem i dobrym synem.

... zmęczony jestem bardziej blogowaniem (dokładniej: blogowymi awanturami) niż samą działalnością leczniczą. Tej ostatniej było co kot napłakał... ale i tak więcej, niż w przeciętną sobotę.

Przyjechała Dana. Autobusem, choć zostawiłem jej Fiestę. Znowu akumulator! Chyba się sam rozładowuje, bo tych 70 mA, które ciągnie nieznane urządzenie, za 3 dni zabierze ledwie kilka Ah.

Oboje martwimy się, jak podołamy wyzwaniom najbliższych dni. W środę zawożę Danę do szpitala. 

Społeczeństwo ponoć w większości opowiada się po stronie lekarzy w obecnym sporze...

No i dobrze robi, bo te chore przepisy chyba najbardziej samym pacjentom szkodzą. Jeśli lekarz zacznie drobiazgowo sprawdzać wszystko, za co ma być odpowiedzialny, to przy obecnym bałaganie administracyjnym powstanie efekt strajku włoskiego.

Nowa ustawa może przynieść i pozytywne skutki, ale wymaga zasadniczej korekty, jeśli chodzi o sposób wydawania recept i odpowiedzialność za ubezpieczenie pacjenta.

Ale mówię otwarcie - jestem zdziwiony. Antylekarska kampania medialna ma tradycje co najmniej tak długie, jak III RP, a i sami lekarze wiele zrobili, by podkopać prestiż swojego zawodu.

Doktór ma dyżur trzydniowy. Na razie jest spokój, więc w kimono... 

... i Daną pod pachą.

Procenty... no, był szampan słynnej marki Carskoje Igristoje, ale doktór szukał innych procentów - tych, co się ma pisać na receptach, oznaczających stopień refundacji. W necie nic konkretnego, a przy tym aktualnego - nie ma. O protestach, obawach - owszem.

No to doktór jest ympotęt. Recepty nie wypisze. Chyba, że mu pacient powie, jak się to robi.

Przez sen wypowiedział doktór jakieś żeńskie imię, co wywołało zrozumiałą reakcję Dany, śpiącej obok - na podłodze doktorowej pseudo-dyżurki. Ha, ale doktór miał na myśli pralkę automatyczną. W tę dziedzinę bowiem wkroczył z zapałem małego chłopca (jednak się udało, kolejny raz w życiu...). Niezbyt dobrowolnie, po prostu pralka nawaliła i trzeba było się dokształcić.

Doktór chyba się minął z powołaniem, bo pralkę naprawił, poprawiając poważny błąd, popełniony przez kogoś innego przy wcześniejszej naprawie. Podobne sukcesy w działalności lekarskiej zdarzają się doktorowi dosyć rzadko.

... za oknem nadal słychać petardy. Szczęśliwego Nowego Roku. Dla doktora chyba nie będzie gorszy od poprzedniego. Pora odbić się od dna.

Dana krzątała się w kuchni, ja wyskoczyłem na cmentarz. Już się ściemniło, na większości grobów paliły się światełka. Zapaliłem dwa znicze na grobie taty i ruszyłem nieznaną drogą, prowadzącą od cmentarza do sąsiedniej wsi. Na pierwszym skrzyżowaniu skręciłem w górę, w stronę lasu. W mieście od wczoraj śnieg niemal zupełnie roztajał, tutaj - biało, choć też zaczynają się roztopy.

U wejścia do lasu zostawiłem auto; po chwili marszu zboczyłem z leśnej drogi na małą polankę, gdzie tłoczyły się małe świerczki. Tak gęsto nie mogą rosnąć, więc nie wyrządzę szkody, wyrywając jeden. Po kilku minutach w skostniałych rękach trzymałem trofea: małe drzewko i dwie świerkowe gałęzie. Brodząc w rozmiękłym śniegu, wracałem do naszej rozklekotanej Fiesty.

Wysłałam cię po parę gałązek, a ty mi niesiesz pół lasu - usłyszałem na powitanie od Dany, panierującej boczniaki. Karpia usmażyła, nim wróciłem ze swej cmentarno-leśnej eskapady.

Jedziemy na pogrzeb, ale nie nasz własny (więc nie będę jechał ostro). Ledwo to powiedziałem, auto wpadło w poślizg, zatrzymało się przy przeciwległym krawężniku. Z drugiej strony skrzyżowania stał autobus miejski. Jego kierowca najwyraźniej nie mógł się zdobyć na wjazd na ten oblodzony i stromy odcinek.

Po 5 godzinach dojechaliśmy cali i zdrowi, choć trochę spóźnieni.

Ewę przyszedł pożegnać jej biały koń. Prowadzony po skraju wiejskiego cmentarza, rżał co chwilę. A w tle - srebrną szadzią pokryte góry.

Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie zobaczymy Ewy, nie usłyszymy jej szelmowskiego głosu.  Czy ten pies gryzie? Nie, połyka ludzi w całości.  Była jak słońce, promieniowała na innych pogodę i ciepło. Tak bardzo polubiła Danę...  Dbaj o zdrowie, ciesz się każdym dniem - już wtedy wiedziała, że może nie wygrać swej walki z nowotworem.

24.11.11   13:51

Ewa kom.

Mama zmarła dzisiaj o 11.15

Wiadomość wysłała z jej telefonu chyba córka...

Wczoraj Ewa nie dała wyraźnego znaku, że odbiera naszą obecność. Zmęczeni podróżą i szukaniem po zmroku szpitala, zanocowaliśmy u Ewy - w domu, do którego już nie wróci...

Dziś rano, przed odjazdem, postanowiliśmy jeszcze raz zaglądnąć do niej - na oddział paliatywny.

Nagle wypowiedziała moje imię.  Tak bardzo cię potrzebuję... ratuj mnie...

Po chwili przyszła pielęgniarka z zastrzykiem morfiny. Ewa znów powoli zaczęła odpływać w swój świat.

Do roboty spóźniłem się godzinę. Tę godzinę, którą spędziłem przy łóżku Ewy. Mimo, że potem jechałem dość dziko, starając się nadrobić czas. Dwa razy ryzykownie wyprzedzałem. Żeby być u celu może dwie minuty wcześniej?

Poczekalna pełna pacjentów, nie wypada parzyć herbaty, choć sucho w ustach. Mężczyzna w średnim wieku, na chwilę przyjechał z Hiszpanii, gdzie pracuje. Zastał matkę ciężko chorą. Rak, przerzuty, wodobrzusze. Tak nagle, najpierw były zaparcia, to pani doktor poleciła otręby... Kilka miesięcy chudła, potem szpital - i diagnoza.

Czy pana mama wie, że jest śmiertelnie chora?

Nie.

Będzie miał trudne zadanie. 

Dostaje duże dawki morfiny. Nie zawsze poznaje najbliższych. Chyba trzeba się pospieszyć, jeśli chcemy ją jeszcze zobaczyć.

Ewa... jakimś dziwnym trafem miała ostatnio 55 lat, nadal taka dziewczęca, wręcz łobuzerska... Tyle miała planów, rozpoczętych obrazów... Taki dziecięcy apetyt na życie...

Dana jest teraz w Czechach, u swej mamy. Bardzo ją zasmuciły wieści o Ewie. Wiedzieliśmy, że ma raka, ale była jeszcze nadzieja. Teraz już wiem, że nigdy już nie wróci to, co było. Nie wstanie z łóżka, nie odpowie na SMS-a. Najwyżej na nas popatrzy. Dlaczego tak rzadko się spotykaliśmy? No tak, daleko mieliśmy do siebie. I wydawało się, że nam to nie ucieknie. Tak człowiek wiecznie za czymś biega, nie ma czasu na życie.

I nagle przychodzi śmierć. To już? - pytamy w osłupieniu... Ona nas nie słucha, chwilę cierpliwie czeka, by dotarło do nas, że pora iść...

... konsumował wieczerzę swą. Ktoś pewnie myślał, że go do kąta postawili za skandaliczne słownictwo. No, pyskować doktór umie.

Więźniowie dziś mają pokoje do kopulacji, a doktór tu nie ma dyżurki  - to powiedział w obecności pacjentów, na całą poczekalnię.

Po zlikwidowaniu dyżurki przeniósł się na weekend do pustego w tym czasie gabinetu neurologa. Ale i ten zlikwidowano, pewnie był za mały i nie spełniał europejskich norm. W pomieszczeniu urządzono  masarnię,  tzn. gabinet masażysty. Logicznie, gabinet neurologa przesunięto do przepastnego byłego gabinetu masażu.

Doktór popadnie swe dwie bananówki, jak tylko opustoszeje poczekalnia.

Życie jest chwilami mało zabawne. To dlaczego ludziom nie chce się umierać? Stale na coś liczą...

Przychodniane dylematy należą do najmniejszych w doktorowym żywocie. O tych większych nie chce mu się pisać.

Zapalenie zatok jakby ustępowało...

... trapi doktora na dyżurze. Własnych zatok, gdyby kto pytał. Na szczęście, pacjentów jak na lekarstwo. Smarka ropą, łebsko boli.

Doktór se rano poszedł do apteki po antybiotyk. I zaległ w gabinecie, który w weekend jest wolny.

A czemu doktór nie jest na Chorobowem? No, bo jak się robi na czarno, to się to nie opłaca. A poza tym w robocie ma się więcej spokoju, niż w domu.

Ta robota ma określone zalety. Dlatego się jej doktór trzyma. Póki mu się to  karkuluje.

... z dyżurki. Po prostu: pomieszczenie wynajmują jakimś prywaciarzom. Doktorowe klamoty znalazły się na korytarzu.

Kwa, na znak protestu to se chyba raz wezmę zimowy śpiwór. I będę dyżurować przed przychodnią.

Guj im w gupę. 

... ale nie leży w łóżeczku. Do dyspozycji ma tylko kozetkę w swej dyżurce.

Ech, nie było jak w Czechach, z Daną. W pakamerze jej taty, pod lasem. W zacisznym kącie stało prawdziwe, przytulne łoże małżeńskie. Kołdry były raczej jednoosobowe i niekompatybilne formatem z naszymi ciałami. Ale nie tam złapaliśmy przeziębienie, choć noce były bardzo zimne. A herbatę gotować trzeba było na piecyku, opalanym patykami z pobliskiego lasu. Jak się w nim napaliło, można było w jego pobliżu  tańcować,  zanim udaliśmy się do naszego wspaniałego łoża. Do rana piecyk był zimny, więc nikomu za bardzo nie chciało się z łóżka wychodzić.

Ale chcemy jeszcze przed zimą wrócić do tej zapadłej wioski w zachodnich Czechach. Tak zapadłej, że w weekendy nie jeździ tam żaden autobus.

Najpierw może jednak pojedziemy do Ewy. Leży w szpitalu. To już chyba jej ostatnie tygodnie. 

dana napisał(a): je mi to moc líto [żal], škoda, že jsem jí nepoznala dříve [wcześniej]
taková fajn baba 

Ewuniu... nie odchodź... Tak nam było z Tobą dobrze...

... był dziś - tzn. wczoraj. Po drodze założył sobie konto w czeskim banku. Kto używa mBanku, wie o co chodzi - obsługa internetowa, podstawowe funkcje gratis, ale w czym jest figiel - nie robią trudności obcokrajowcom. Może tym razem bank nie zniknie wraz z doktorową forsą, jak to niedawno zrobiła pewna słowacka spółka.

Wczoraj było słonecznie, dziś już nie. Ale dobrze, że nie padało. Smutne, że zlikwidowali wieczorny autobus, doktór by nie miał jak wrócić, ale zostawił sobie auto. Ha, wymyślać wycieczkę tak, by wrócić do swego samochodu - to dla mnie jak dla człowieka, który nie żył w PRL, kupować cukier na kartki. Albo jeszcze gorzej.

To już bym wolał te kartki.

Po drodze zadzwoniłem do Dany, z miejsca, gdzie w maju gotowaliśmy herbatę. Jutro do niej przyjadę; Dana jest w Czechach, w rodzinnych okolicach Pilzna.

na Palikota, tzn. na jego ludzi.

Dlaczego: Palikot jest tak  beszczelny,  że mówi na głos to, co inni sobie tylko myślą.

... kiedy to do licha było, że ludzie myśleli sobie swoje, ale woleli być po cichu?

Po kilku godzinach jazdy autem dotarliśmy w sobotę do małej miejscowości w Beskidzie Niskim. Przed Nowym Sączem kierownicę przejęła Dana, po tym jak ze dwa razy o mało nie wpadłem do rowu, fotografując podczas jazdy. A było co, pogoda dopisała, krajobrazy pyszne...

Ewa czekała na nas w łóżku, z chustą na głowie. Jak dawniej uśmiechnięta, rozgadana. Tylko czasami wtrącała, jakby od niechcenia:  boję się.  W stajniach 40 koni, w pracowni zaczęte obrazy. Wieść o raku przyszła jak grom z jasnego nieba, w same urodziny. Żartuje, ale dobrze wie, że gra toczy się o wielką stawkę. I jest przygotowana na wszystko.  Dobrze, że dzieci są już duże.

Przyjechaliśmy, by ją odwiedzić w chorobie. Nie tylko po to. Wiedziałem, że i nam doda sił. Nie pomyliłem się.

Dwa dni spędziliśmy na Słowacji, ściślej: urządzaliśmy sobie wypady. Pieszo i autobusem, bo nasza Fiesta bez badań, pierdząca wniebogłosy i z łysiejącą oponą nie powinna się pokazywać słowackiej policji. A zresztą... Jak pięknie jest powoli obniżać się wśród łąk do małej wioski w dolinie, z cerkiewką ukrytą wśród drzew. Posiedzieć w gospodzie u piwa, wracać przez las po zmierzchu, słysząc godowe ryki jeleni.

Jeszcze wrócimy w te strony, Dana była oczarowana. Jak to powiedziała Ewa? Zawsze będziecie mogli tu jeździć. Mam nadzieję, że jednak do niej.

Na pogrzeb przyszło mniej ludzi, niż oczekiwałem. Wzruszyłem się jednak, kiedy przy grobie podeszła do mnie grupka staruszków:  my jesteśmy jego kolegami z matury.  O śmierci taty dowiedzieli się z mojego telefonu. Specjalnie zaplanowałem pogrzeb w późniejszym terminie, by wyszukać jak najwięcej tatowych kontaktów i dać szansę pożegnania taty wszystkim, którym jego pamięć była bliska. Niestety, nie mogli pójść na stypę.

Dzisiaj chciałem uregulować rachunki u  pogrzebacza,  ale znowu był pijany. Wszystkie hieny pogrzebowe nieźle nas oskubały. Spadkowe sępy też już zaczynają krążyć.

Jutro rano jedziemy z Daną do Ewy. Zanim pójdzie na kolejną  chemię.

Wczoraj wieczorem zaszliśmy na cmentarz. Grób dziadków był już przygotowany na pogrzeb taty.

W milczeniu spoglądaliśmy na spiętrzoną wokół grobu glinę. Deska na dnie wykopu pewnie kryje pod sobą kości dziadka.

Cisza wiejskiego cmentarza z górami w tle, chłód jesiennego zmierzchu i ciepła twarz Dany. Zanuciłem jej piosenkę Bogusława Meca  nie biegnij tak bez wytchnienia, na końcu jest tylko ziemia...

Nie miałem pojęcia, ile formalności trzeba załatwić, by pochować zmarłego. Również tych kościelnych. Tata formalnie należał do parafii w miejscu stałego zameldowania, ale chciał być pochowany w swej rodzinnej wsi, gdzie spędzał większość roku. Musiałem uzyskać zezwolenie z tej pierwszej parafii.

Czekając (wręcz czyhając) na księdza, weszliśmy do kościoła. Akurat był ślub. Kiedy młoda para przysięgała sobie wierność i uczciwość małżeńską  i że się nie opuszczą aż do śmierci, pocałowałem Danę w usta. Świadkiem nam był Polski Fiat 125p, czekający na nowożeńców.

Pogrzeb taty będzie w czwartek. Jutro, tzn. dziś, chcemy pojechać na małą wycieczkę.

Po pogrzebie pojedziemy do mojej ukochanej kuzynki Ewy. Od miesięcy cieszyliśmy się na tę podróż. Ewa jest cudowna. Jedyny kawałek mojej rodziny po kądzieli, który można bez ostrzeżenia pokazywać ludziom. Musimy się pospieszyć. Nie wiedzieliśmy, że i ona zachoruje na raka.

Za dużo tego. Do łóżka, rano na dworzec. Vlárská dráha czeka... Tatusiu, tak lubiłeś podróżować...

Obudziłem się nagle o piątej, zbudził mnie dziwny sen. Słyszałem w nim słowa  stav pacienta je velice vážný.  W półśnie opowiedziałem Danie ten sen. Długo mnie tuliła. Czułem, że chciałbym jechać do szpitala za tatą.  Nagle spytałem Danę, o której godzinie się urodziła. Godzina wilka - to z filmu - nad ranem, nim wstanie dzień, wtedy ludzie rodzą się i umierają - powiedziałem, co mi nagle przyszło na myśl.

Poszliśmy do kuchni na herbatę. Kiedy ponownie zasypialiśmy, poczułem, że niepokój, który wypełniał mnie od wczorajszego wieczora, odpływa gdzieś w dal, a w jego miejsce pojawił się smutek.

Koło siódmej zadzwoniła lekarka ze szpitala. Tata zmarł podobno o szóstej.

Obraz taty, jaki zobaczyłem w niedzielę rano, był przerażający. Sonda żołądkowa, w niej skrzepy krwi, bulgocący szybki oddech. W końcu dodzwoniłem się i do mamy. Tatuś umiera...

Właśnie szła wizyta, przenieśli go z powrotem na jedynkę i zamonitorowali.

Kiedy stan taty nieco się poprawił, wyskoczyłem do domu na śniadanie, wróciłem z Daną. Dana źle się poczuła, udałem się do pokoju lekarskiego, by pożyczyć ciśnieniomierz. W cztery oczy z lekarką rozmawiało się całkiem miło. Potem, po południu, kiedy byłem przy ojcu sam, przyszła do mnie na chwilę, spytała jaką mam specjalność. Mówiliśmy naturalnie i o tacie. Zrobili mu znowu tomografię głowy, wyszło ognisko udarowe.  Niedokrwienne czy krwotoczne? - spytałem. Pani doktor poszła po historię choroby. No tak... Leczenie obu postaci udaru jest, jak się łatwo domyślić, diametralnie inne. Zresztą powiedziała otwarcie, że konsultujący neurolog nie wprowadził żadnego leczenia przeciwudarowego.

Tata jeszcze wczoraj reagował cichym mruczeniem na moje słowa. Dziś jego oddech był spokojniejszy, ale nie zauważyłem żadnej reakcji na przejawy mojej obecności.

Tatusiu, czy to już koniec?

Dyżur w przychodni, spokój. Od rana próbowałem się dodzwonić na oddział, gdzie leży tata. Wczoraj był senny, nie otwierał oczu, ale poznał mnie, reagował na moje słowa, współpracował przy goleniu. Wieczorem rozmawiałem z lekarzem dyżurnym. Właśnie wezwali neurologa, zastanawiali się, czy to reakcja na lek nasenny, podany poprzedniego wieczora.

Pod wieczór wreszcie się dodzwoniłem. Tata miał trudności z połykaniem, dostał sondę do żołądka. Na pierwszy plan wysunęły się objawy neurologiczne. Lekarka też jest zmartwiona jego stanem.

Zaraz po dyżurze jadę do taty. Boję się. On pewnie też.

Z tatą jest lepiej. Spadek płytek krwi mógł być spowodowany niekorzystną reakcją szpiku na antybiotyk.

Wczoraj jednak nogi się pode mną ugięły: łóżko taty puste, rzeczy zabrane. Nie, po prostu go przeniesiono do innej sali, z jedynki z monitoringiem do zwykłej, trzyosobowej.

Jeszcze dzień wcześniej tata prosił mnie wieczorem, bym przy nim został. Boi się śmierci? - pomyślałem. Nie, bał się wieczornej wizyty. Akurat przyszedł młody lekarz, pozwolił nam zostać.  Tata się boi pana ordynatora...  No, to może pan odetchnąć, szef ma dwa tygodnie urlopu. ... ja też sobie odpocznę - wyrwało się lekarzowi.

Tata dostał materac przeciwodleżynowy. Widać, że o niego dbają. Tym lepiej, im częściej go odwiedzam. Wczoraj był u niego neurolog, bo tata ma wyraźne trudności z mówieniem. Tylko dlatego, że poprosiłem o tę konsultację.

Słyszy i rozumie bardzo dobrze. Pewnie usłyszał też uwagę o  uporczywej terapii,  wypowiedzianą przez jedną z pielęgniarek, gdy męczyły się z założeniem mu wenflonu.

Uporczywa terapia - to pojęcie ze słownika działaczy hospicyjnych. Nie należy sztucznie przedłużać życia (czyli umierania) ludzi będących w stanie terminalnym. W sumie racja, ale trzeba też liczyć się z tym, że do półprzytomnego pacjenta dociera więcej słów, niż się gruboskórnym opiekunom wydaje.

A stan taty jeszcze nie jest  terminalny.  Mam nadzieję. 

Pełen lęku zaglądam do pokoju taty. Nie, łóżko nie jest puste. Poznaje mnie, ale nic nie mówi. Jest bardzo słaby.

Pytam lekarza dyżurnego o wyniki taty. Kreatynina i hemoglobina są lepsze, niż sądziłem. Wcale mnie to nie cieszy, po prostu tym razem załamanie nastąpiło gdzie indziej. Płytek krwi ma tylko 11 tysięcy. Chyba najbardziej się bałem w ostatnich dniach uogólnionego zakażenia: tata od dobrych 10 dni miał codziennie dreszcze i skok gorączki. DIC - to zużycie czynników krzepnięcia krwi, dochodzi do niego w właśnie w ciężkich zakażeniach i nowotworach.

Tata ma dostać koncentrat płytek krwi. Antybiotyk dostał ten sam, który w domu podawałem przez tydzień, bez specjalnego efektu, choć zgodnie z antybiogramem. Do leczenia taty podchodzą starannie, ale chyba tradycyjnie zignorowali wywiad, zebrany ode mnie przy przyjęciu. Informacja o dotychczasowej antybiotykoterapii najwyraźniej gdzieś się rozpłynęła. Gdybym sam pisał skierowanie, zawierałoby i te dane. Nie czas na żale, że ktoś mnie zlekceważył. Niech leczą tatę jak najlepiej potrafią.