W każdej wsi stawiają pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej.

Doktór też chce pomnik. Codziennie do roboty musi jeździć. Nawet w poniedziałek rano.

No jasne, w poczekalni gniewnie chrząka pan S.! Dlatego rejestratorka ośmieliła się zadzwonić do mnie jeszcze przed 8.30. Powinni ją wsadzić do pierdla za  spowodowanie zagrożenia w ruchu lądowym.

W każdej wsi stawiają pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej.

Doktór też chce pomnik. Codziennie do roboty musi jeździć. Nawet w poniedziałek rano.

No jasne, w poczekalni gniewnie chrząka pan S.! Dlatego rejestratorka ośmieliła się zadzwonić do mnie jeszcze przed 8.30. Powinni ją wsadzić do pierdla za  spowodowanie zagrożenia w ruchu lądowym.

Dzisiaj dwa razy uznano mnie za dziadka Ewuni. 

O, wnuczek...

Nnie, to dziewczynka.

... a teraz pojedzie doktór do zgonu. Na razie - cudzego. 

Cztery godziny w robocie, na rękę około 50 złotych (minus dojazd...).

Pacjentów nawet sporo. Jeden z nich - majówkowy turysta, przyszedł tylko po receptę: wziął ze sobą zbyt mały zapas leku. Skoro nie był zapisany do naszej przychodni, za wizytę u mnie musiał zapłacić w rejestracji (a przecież mamy prawo do świadczeń w całej Unii - na warunkach jak tambylcy...).

Po wyjściu pacjenta na moim biurku został kwit, opiewający na 100 złotych.

I nawet bardzo okrągłe. Tylko z czego się tu cieszyć? Że drugiego tyle już nie będzie?

Trzeba posprzątać w ogrodzie. Będzie też okazja, by przyjąć gratulacje od mamy.

... i podziękować rodzicom. Szkoda, że taty już nie mogę uścisnąć. Dopiero teraz wiem, ile cierpliwości dla nas mieli nasi rodzice, kiedy sami byliśmy tacy maleńcy... Ewunia jest wyjątkowo mało problemowym dzieckiem. Uff, byle nie zapeszyć...

... i pierwsza wizyta w gospodzie. Wygląda na to, że piana z tatowego piwa Ewuni smakowała.

Noc z soboty na niedzielę przespaliśmy w trójkę pod gołym niebem, w uroczym miejscu koło Trzyńca. W niedzielę trochę za bardzo się opaliliśmy, tzn. Ewunia.

Po raz pierwszy spała w łóżeczku dziecięcym, które jej kupiliśmy na Aukro.cz. W sobotę wreszcie wyciągnąłem z nieczynnej od tamtej eskapady Fiesty wszystkie detale i zmontowałem w mieszkaniu. Początkowo córeczka czuła się w ogromnym, pustym łóżku nieswojo, więc poprzednią noc spędziła jeszcze po staremu, w wiklinowym koszu, w którym przyjechała z porodówki. Wstawiliśmy go do łóżeczka.

Czekam na alternator (z Allegra) do tatowego CC, padło łożysko. Na razie jeździmy Polonezem, dziś - do pediatry na szczepienie. Polonez jest  żarłoczny, benzyna - droga. Ale... PKS-em tam i z powrotem: 4 x 10 zł. Benzyny spalimy do 8 litrów.

Ściągam melodyjki w formacie .mid - do naszych Siemensów C65. Ten od Dany był wyczyszczony przez poprzedniego właściciela, mój - miał tylko standardowe dzwonki. Danie teraz gra melodyjka z kultowego filmu Slunce, seno, jahody  (Słońce, siano, jagody). Akurat pierwszy, kto ją uruchomił, był jej były mąż. Oczywiście lepiej od Dany wiedział, gdzie się ona znajduje.  Przecież dzwonię na czeski numer, to jesteś w Czechach.

Dziś się spóźniłem do roboty -  rano nie było prądu, a ja nie chciałem zostawiać do wieczora nieczynnej lodówki. Przed przychodnią już na mnie czekała  Szefka.

Pan doktor nigdy nie przychodzi do  pracy punktualnie.

Co za potwarz! Przecież raz na kilka tygodni mi się to zdarza... 

Sosnowiec i Smoleńsk. W nieskończoność.

No, przynajmniej próbuje, dziś widzieliśmy to po raz pierwszy.

Dzisiaj też skończyła 3 miesiące.

... jest piątek, trzynastego. Tak, jak wtedy w styczniu.

Wieczorem jedziemy całą paczką do Zlína, na jutrzejesze spotkanie Historycznego Radioklubu Czechosłowackiego.

Przedwczoraj była karczemna awantura o Ewunię. Dzwoniła do nas policja, na numer taty, widocznie ktoś im podał numer rejestracyjny auta. Akurat telefon taty włączam tylko czasami, zresztą akurat nawalił. Wieczorem włożyłem jego SIM-kę do rozdziewiczonego*) Madziara (Siemens A60, made in Hungary) i wskoczyły dwie SMS-ki, że ktoś próbował się połączyć. Się wygooglało: oficer dyżurny c.k. Policyi w Białej.

*) odsimloczenie kosztowało więcej, niż ten trup :/

Dana wróciła z Czech w piątek wieczorem.

W niedzielę wybraliśmy się na wycieczkę pociągiem, mimo zimowej pogody. Po prostu: Dana kupiła w supermarkecie zniżkowe bilety kolejowe na całą sieć kolei czeskich, ważne tylko w wielkanocną sobotę lub niedzielę. Chwilami świeciło słońce, chwilami - śnieżyło. Pojechaliśmy do Znojma, morawskiego miasta przy samej granicy austriackiej, wróciliśmy nieco inną trasą. Naturalnie - byliśmy z Ewunią. Dobrze zniosła podróż i tradycyjnie podobała się niemal wszystkim. Spokojne, uśmiechnięte dziecko. Widocznie zatrudniamy dobrego piarowca.

Dziś klapa: pojechałem do mamy, przy okazji chciałem jej wypełnić PIT. Niestety, zmieniono warunki jednej z ulg i musimy z niej zrezygnować. A mojego PIT-u z ubiegłego roku nie mogę znaleźć w komputerze. Chcieli go w izbie lekarskiej, kiedy prosiłem o czasowe zwolnienie ze składki jako bezrobotny. Że wróciłem do pracy, tego wiedzieć nie muszą.

Rano pędzę do roboty tatowym Czinkłeczętem.  Rzęzi i nie dorównuje szybkością naszemu Maluchowi (100 zamiast 130), za to spala prawie 7 litrów benzyny. Biedny tata... dał się nabrać na tego rzęcha, potem ciągle wspominał swoją ukochaną śp. Favoritkę...

Poniedziałek, więc zaczyna się ostro. Już w szatni odbieram telefon znajomego, prosi o wizytę u ojca. Komputer się muli, program "Gabinet" co chwilę pada.

... no i po pacjentach. Herbata, kanapki, druga herbata - i na wizyty. Ta druga - okazuje się, że jedziemy do pana W. o chorwackim nazwisku. Sympatyczny starszawy pan, skromny domek na końcu drogi, z oknami wychodzącymi na las. Zza piwnicznych drzwi wniebogłosy szczeka kundelek, nie mogąc się pogodzić z nagłą banicją. Uderza mnie, że drzwi do pokoju mamy pana W. są zamknięte, a w mieszkaniu panuje starokawalerski rozgardiasz. Osłuchuję pacjenta, piszę receptę. Nie mam odwagi pytać o jego mamę... Syn pana W. mieszka koło naszej przychodni, on sam sprawia wrażenie człowieka samotnego, zżytego tylko z matką - staruszką.

Mama wkrótce wróci ze szpitala - słyszę i kamień spada mi z serca. Pan W. prosi o podwiezienie do miasta, do apteki. Najpierw musi złapać kundelka, który wyrwał się i uciekł na drogę. Pan W. to nasz autostopowicz, kiedyś byłem u niego z wizytą swym prywatnym autem, wracając z dyżurowego odskoku do taty. Wtedy też przybrał się ze mną, po lekarstwa dla mamy.

W południe kończę robotę, wracam do domu. Pod wieczór dzwonię do Marii; jej ukochany wujek nagle trafił do szpitala. Wujek, zwany dziadkiem, w praktyce - był dla niej ojcem. Przed rokiem hucznie obchodził 70. urodziny, kilka miesięcy po wykryciu i wyoperowaniu raka płuc. Maria była mi wdzięczna, że to ja namówiłem go do leczenia. Wydawało się, że jest dobrze. Po kilku miesiącach pojawiła się wznowa, radioterapia miała zażegnać niebezpieczeństwo. Niestety, bóle i niedowłady nie były powikłaniami napromieniowania. Kiedy odkryto przerzuty do kręgosłupa, Maria zrozumiała, że walczymy już tylko o możliwie długie i komfortowe przeżycie chorego, który jeszcze tak niedawno, czując wiosnę, chciał wyjść na podwórko.

Wczoraj poczuł bóle brzucha, zabrało go pogotowie (niechętnie, bo pacjent nowotworowy i do tego stary... skąd ja to znam...). Pęknięcie jelita, jak u Václava Havla (nowotwór ten sam, czy to przypadek?). Operacja się udała, chirurg był pełen ostrożnej nadziei: w brzuchu nie było żadnych przerzutów.

Telefon Marii był wyłączony, co mnie zmartwiło. Wieczorem oddzwoniła.  Dziadek zmarł rano. 

Dana pojechała z Ewunią do tej swojej, do Pilzna w Czechach.

Po raz pierwszy od miesięcy mogę pomieszkać w moim domu rodzinnym... i chwycić się wszystkiego, co na mnie czeka. Mogłoby być cieplej, bo w taki ziąb nie chce się nic robić w ogrodzie, piwnicy, na strychu.

... we wtorek ma być słonecznie, ciepło. Sprawdzałem prognozę dla Słowacji. Jak w nocy odprowadzałem Danę na peron, w przejściu podziemnym zabrzmiała melodyjka, towarzysząca zapowiedziom pociągów (ja sobie do niej nucę: tyś pocieszycielem zwany - brzmi mi tak samo, jak  Przybądź duchu stworzycielu). Przez chwilę zapomniałem, że znów chodzę do roboty*)

*) robota (czes.) - pańszczyzna

Lekarz pracujący za płacę minimalną. No, k-wa (córa nie słyszy, to mogę), dejcie mi chociaż jednóm flaszke tego Ginesa, czy jak mu tam ;-)

Tadeusz odszedł z pracy, znalazł lepszą.

Wróciłem do przychodni. Nie ma dyżurów nocnych, ani weekendowych. Nareszcie mam swój gabinet. Pracowicie konfiguruję komputer, z którego kilka tygodni temu usuwałem swoje dane i nastawienia.

Teraz to JA jestem jego administratorem.

Jutro przyjdzie pacjent po przedłużenie zwolnienia. W samą porę, bo nie miałbym na chleb, ani benzynę. Okrągłej sumy z tatowej polisy na życie nie chcę ruszać, chcę za nią kupić coś, co będzie mi ojca przypominać. Kilka dni temu minęło pół roku od jego śmierci...

Ewunia rośnie, próbuje trzymać flaszkę i mówić. Na razie udało się jej wypowiedzieć dwa słowa: mama i  kujwa.

Tego drugiego nie słyszałem. Trochę się dziwię, bo staram się nie używać tego zaklęcia przy dziecku.

Żałoba narodowa. I jeszcze dwudniowa. Zakładałem, że impreza obejmie województwo śląskie i potrwa 1 dzień.

Polska to kraj aptek - mówi Dana.

I żałób narodowych. Idźcie do dupy, żałobnicy, popatrzcie, co zrobiliście z polskimi kolejami. Mi się chce płakać od paru lat. 

P.S. Blogi bywają czytane i z odstępem czasu, więc nie od rzeczy będzie wyjaśnić, co się stało: w czołowym zderzeniu dwu pociągów dalekobieżnych, które przez pomyłkę skierowano na jeden tor, zginęło 16 osób. Katastrofa wydarzyła się w pobliżu Szczekocin (a nasze media uznały, że to jeszcze Śląsk - choć to w całej sprawie w sumie mało ważne, ale obnaża poziom warszawskich dziennikarzy... no cóż, nie jechało się tramwajem z Katowic do Sosnowca). Na temat przyczyn katastrofy nie wypowiadam się, choć mając pewne pojęcie o zabezpieczeniach ruchu kolejowego dziwię się, że błąd jednego człowieka miał tak fatalne konsekwencje. 

Dziś (formalnie: wczoraj...) nasza mała córeczka po raz pierwszy była w przyrodzie. W lesie wyglądała na zadowoloną. Po raz pierwszy spojrzała na świat nie przez okno, nie przez szczelinę wózka. Po raz pierwszy leżała na ziemi. Po raz pierwszy widziała nad sobą błękitne niebo, drzewa, może poczuła też zapach dymu z ogniska... Z zainteresowaniem przyglądała się, jak tata je chrupki.

Długo na tę chwilę z Daną czekaliśmy - pierwszy wypad do lasu od czasu narodzin Ewuni. 

... a tata z mamą się w kuchni zaprawili piwem.

Ewuniu... bądź tutaj, kiedy nas już nie będzie. I  vzpomínej nás v dobrém.

Czesi se myślą, że w Polsce nie umieją warzyć piwa...

Dzieci robić, piwo warzyć... Polak potrafi.

... no, tych sprośnych piosenek, które się tu śpiewa, przytaczać nie musimy. Bo jeszcze nam ten blog zamkną. ORMO czuwa, IPN też. A doktór obraża uczucia narodowe, religijne tyż.

A, nowina: doktorowi stosunek się skończył. Pracy, znaczy się... Ostatni wytrysk gotówki  Szefka  zapowiedziała na środę.

... máš tu čaj  - słyszę z qchni. Nic se nedá dělat. 

... przyszło na świat w piątek, 13 stycznia, w szpitalu w Trzyńcu.

Ewa Krystyna jest zdrowa. Cicho popłakuje, niepewnie rozgląda się dokoła, jakby chciała spytać:  nie gniewacie się, że tu jestem?

Moja malutka... uspokajasz się, kiedy biorę cię na ręce. Przecież mnie poznajesz, od miesięcy słyszałaś mój głos. I ja ten twój odróżniam w telefonie od głosu małej Krystynki spod okna, która urodziła się dzień po tobie.

A ten świat za oknem, góry...

Zobaczysz, jest ogromny i wcale nie jest zły. Cieszę się na wspólne chwile, jak pierwszy raz pójdziemy do lasu, jak będziesz wielkimi ze zdziwienia oczami oglądać żabę, kwiat... Śnieg zobaczysz pewnie jeszcze tej zimy.

Rano pojedziemy do domu. Ty - w wiklinowym koszu, obok starej maszyny do szycia, może stuletniej Singerki, jaką miała kiedyś moja babcia. To jedyny dar, jaki dostaliśmy z okazji twojego przyjścia na świat.

Pamiętam ostatnią rozmowę z Ewą. Leżała w klinice w Krakowie, było to niedługo po naszej październikowej wizycie u niej w domu, w Beskidzie Niskim. Kiedy odjeżdżaliśmy, zauważyłem w kuchni wykaz telefonów komórkowych wszystkich członków rodziny i zapytałem, czy mogę odpisać sobie numer Ewy.

Zadzwoniłem tylko raz. Głos Ewy był zatroskany, spowolniały. Chyba czuła, że gaśnie ostatnia nadzieja, że wkrótce odejdzie na zawsze.

Powiedziałeś już o tym swojej mamie? Pamiętaj, nie zwlekaj z tym...

Była o nas zatroskana. Ucieszyła się, widząc (po raz pierwszy i zarazem ostatni) Danę: nie trzeba było nic wyjaśniać. Oczekujemy dziecka...

Dopóki żył tata, dramatyczna walka o jego życie na tyle mnie wyczerpywała, że nie miałem siły porozmawiać z mamą. Wiedziałem, że nie będzie to łatwa rozmowa, mama Danę od początku odrzucała. Miała żal, że teraz robi z tą kobietą to, co zawsze robił ze mną - tzn. wędruje po górach, lasach i dolinach?

Testament Ewy wypełniłem tuż przed jej pogrzebem. Musiałem, by mogły nad jej grobem stanąć te dwie kobiety.

Ewo, miałaś rację. To nie było i nie jest łatwe. Ale chcę być dobrym ojcem i dobrym synem.

... zmęczony jestem bardziej blogowaniem (dokładniej: blogowymi awanturami) niż samą działalnością leczniczą. Tej ostatniej było co kot napłakał... ale i tak więcej, niż w przeciętną sobotę.

Przyjechała Dana. Autobusem, choć zostawiłem jej Fiestę. Znowu akumulator! Chyba się sam rozładowuje, bo tych 70 mA, które ciągnie nieznane urządzenie, za 3 dni zabierze ledwie kilka Ah.

Oboje martwimy się, jak podołamy wyzwaniom najbliższych dni. W środę zawożę Danę do szpitala. 

Społeczeństwo ponoć w większości opowiada się po stronie lekarzy w obecnym sporze...

No i dobrze robi, bo te chore przepisy chyba najbardziej samym pacjentom szkodzą. Jeśli lekarz zacznie drobiazgowo sprawdzać wszystko, za co ma być odpowiedzialny, to przy obecnym bałaganie administracyjnym powstanie efekt strajku włoskiego.

Nowa ustawa może przynieść i pozytywne skutki, ale wymaga zasadniczej korekty, jeśli chodzi o sposób wydawania recept i odpowiedzialność za ubezpieczenie pacjenta.

Ale mówię otwarcie - jestem zdziwiony. Antylekarska kampania medialna ma tradycje co najmniej tak długie, jak III RP, a i sami lekarze wiele zrobili, by podkopać prestiż swojego zawodu.

Doktór ma dyżur trzydniowy. Na razie jest spokój, więc w kimono... 

... i Daną pod pachą.

Procenty... no, był szampan słynnej marki Carskoje Igristoje, ale doktór szukał innych procentów - tych, co się ma pisać na receptach, oznaczających stopień refundacji. W necie nic konkretnego, a przy tym aktualnego - nie ma. O protestach, obawach - owszem.

No to doktór jest ympotęt. Recepty nie wypisze. Chyba, że mu pacient powie, jak się to robi.

Przez sen wypowiedział doktór jakieś żeńskie imię, co wywołało zrozumiałą reakcję Dany, śpiącej obok - na podłodze doktorowej pseudo-dyżurki. Ha, ale doktór miał na myśli pralkę automatyczną. W tę dziedzinę bowiem wkroczył z zapałem małego chłopca (jednak się udało, kolejny raz w życiu...). Niezbyt dobrowolnie, po prostu pralka nawaliła i trzeba było się dokształcić.

Doktór chyba się minął z powołaniem, bo pralkę naprawił, poprawiając poważny błąd, popełniony przez kogoś innego przy wcześniejszej naprawie. Podobne sukcesy w działalności lekarskiej zdarzają się doktorowi dosyć rzadko.

... za oknem nadal słychać petardy. Szczęśliwego Nowego Roku. Dla doktora chyba nie będzie gorszy od poprzedniego. Pora odbić się od dna.

Dana krzątała się w kuchni, ja wyskoczyłem na cmentarz. Już się ściemniło, na większości grobów paliły się światełka. Zapaliłem dwa znicze na grobie taty i ruszyłem nieznaną drogą, prowadzącą od cmentarza do sąsiedniej wsi. Na pierwszym skrzyżowaniu skręciłem w górę, w stronę lasu. W mieście od wczoraj śnieg niemal zupełnie roztajał, tutaj - biało, choć też zaczynają się roztopy.

U wejścia do lasu zostawiłem auto; po chwili marszu zboczyłem z leśnej drogi na małą polankę, gdzie tłoczyły się małe świerczki. Tak gęsto nie mogą rosnąć, więc nie wyrządzę szkody, wyrywając jeden. Po kilku minutach w skostniałych rękach trzymałem trofea: małe drzewko i dwie świerkowe gałęzie. Brodząc w rozmiękłym śniegu, wracałem do naszej rozklekotanej Fiesty.

Wysłałam cię po parę gałązek, a ty mi niesiesz pół lasu - usłyszałem na powitanie od Dany, panierującej boczniaki. Karpia usmażyła, nim wróciłem ze swej cmentarno-leśnej eskapady.

Jedziemy na pogrzeb, ale nie nasz własny (więc nie będę jechał ostro). Ledwo to powiedziałem, auto wpadło w poślizg, zatrzymało się przy przeciwległym krawężniku. Z drugiej strony skrzyżowania stał autobus miejski. Jego kierowca najwyraźniej nie mógł się zdobyć na wjazd na ten oblodzony i stromy odcinek.

Po 5 godzinach dojechaliśmy cali i zdrowi, choć trochę spóźnieni.

Ewę przyszedł pożegnać jej biały koń. Prowadzony po skraju wiejskiego cmentarza, rżał co chwilę. A w tle - srebrną szadzią pokryte góry.

Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie zobaczymy Ewy, nie usłyszymy jej szelmowskiego głosu.  Czy ten pies gryzie? Nie, połyka ludzi w całości.  Była jak słońce, promieniowała na innych pogodę i ciepło. Tak bardzo polubiła Danę...  Dbaj o zdrowie, ciesz się każdym dniem - już wtedy wiedziała, że może nie wygrać swej walki z nowotworem.

24.11.11   13:51

Ewa kom.

Mama zmarła dzisiaj o 11.15

Wiadomość wysłała z jej telefonu chyba córka...

Wczoraj Ewa nie dała wyraźnego znaku, że odbiera naszą obecność. Zmęczeni podróżą i szukaniem po zmroku szpitala, zanocowaliśmy u Ewy - w domu, do którego już nie wróci...

Dziś rano, przed odjazdem, postanowiliśmy jeszcze raz zaglądnąć do niej - na oddział paliatywny.

Nagle wypowiedziała moje imię.  Tak bardzo cię potrzebuję... ratuj mnie...

Po chwili przyszła pielęgniarka z zastrzykiem morfiny. Ewa znów powoli zaczęła odpływać w swój świat.

Do roboty spóźniłem się godzinę. Tę godzinę, którą spędziłem przy łóżku Ewy. Mimo, że potem jechałem dość dziko, starając się nadrobić czas. Dwa razy ryzykownie wyprzedzałem. Żeby być u celu może dwie minuty wcześniej?

Poczekalna pełna pacjentów, nie wypada parzyć herbaty, choć sucho w ustach. Mężczyzna w średnim wieku, na chwilę przyjechał z Hiszpanii, gdzie pracuje. Zastał matkę ciężko chorą. Rak, przerzuty, wodobrzusze. Tak nagle, najpierw były zaparcia, to pani doktor poleciła otręby... Kilka miesięcy chudła, potem szpital - i diagnoza.

Czy pana mama wie, że jest śmiertelnie chora?

Nie.

Będzie miał trudne zadanie.