Wróciłem. Podróż i pobyt - udane (prócz paru detali), ale...

... dzwonię z drogi, pytam co w domu słychać. Wcześniej nie chciałem, by nie psuć sobie humoru - mama nie przepada za Daną.

Woda u mamy w rurach zamarzła - ostatniej nocy. A tam, w Czeskiej Kanadzie, w tym czasie ręce nam do klamki przymarzały w przedsionku wagonu. Przy piecu było ciepło, ale trzeba było nosić opał - suche świerczki z pobliskiego lasu.

Nie czas na blogowanie. Idę odmrażać te rury.

Tak, jakby doktór kiedykolwiek praktykował inne... Dodatkowo okradły mnie z resztek czasu dwie rzeczy: zamieszanie w przychodni wokół tego nieszczęsnego zwolnienia i mój piekący żołądek.

Rano odjeżdża mój autobus lub pociąg (jeszcze zdecyduję się, co wybiorę), a tu tyle rzeczy zostało do zrobienia. Czy w ogóle będę się kłaść? Na miejscu mamy być przed czwartą po południu. Chyba sami wysiądziemy na zaśnieżonej stacyjce...

Czeka mnie tydzień z Daną w wagonie mieszkalnym na południowoczeskiej wąskotorówce. Nie, nie będzie tam Internetu. Sieci komórkowe już działają, ale mam nadzieję, że nikt mnie nie będzie niepokoić.

Czy znajdziemy w lesie dość drzewa na opał? Czy u mnie w domu w tym czasie nie zamarznie woda? Dopóki prognozy straszyły kolejną falą syberyjskich mrozów, wahałem się czy nie odłożyć wyjazdu. Dana jednak może nie mieć czasu w drugiej połowie lutego, jeśli znajdzie pracę.

10 lutego mam mieć najbliższy dyżur. Dzień wcześniej zaplanowałem powrót.

Nawracający silny, kłujący ból żołądka i niechęć do jedzenia. Co to może być? Idąc od autobusu, przy ladzie aptecznej piszę sobie receptę na omeprazol, lek przeciwwrzodowy. Na studiach uczyłem się o nim jako o wielkiej nowości, dziś zszedł pod strzechy, piszę go co chwilę, zwykle powtarzając zalecenia innych lekarzy. Teraz - wypróbuję go na sobie.

Najpierw lek, potem śniadanie - ostrożnie: sucharek z twarogiem i dżemem.

Potem, q~va, telefon z roboty: mam przyjechać. Bo wczoraj Jednej Wrednej Babie poszedłem na rękę, wystawiając zwolnienie na telefon - dla jej pracownicy, która upadła w drodze do pracy i złamała nos. Babsko było całe w skowronkach, że jej to napisałem, ale okazuje się, że poszkodowana ma inny adres, niż u nas w komputerze. I otwiera pysk na całą poczekalnię. A to wrzód! Na taką to nawet omeprazol za słaby. Idę do miasta, spytam w ZUS-ie czy ma to istotne znaczenie. Nie jestem chłopcem na posyłki, autobus też za darmo nie jeździ.

A do telefonu powiedziałem kilka razy: to już przekracza wszelką miarę.

Stara, dobra zasada: nie zrób komu dobrze, nie będzie ci źle.

Obiad w domu ledwo zjadłem, stale mi się coś po brzuchu przelewało. Z nerwów? Bo gryzie mnie problem ciśnienia. I planowany na środę wyjazd do Czech - nie podoba się ani mojej mamie, ani gospodarzom obiektu, w którym mamy się zatrzymać. Honza (Jan) sam mi to zaproponował, ale najczęściej bywa tam Franta i chyba nie jest rad, że się w jego miejsce wybieram.

Po drodze na dworzec wstąpiłem do sklepu medycznego, by kupić lepszą gruszkę do ciśnieniomierza dla Dany: oryginalna się zdeformowała w zbyt ciasnym pudełku. Przy okazji chciałem coś wybrać dla przychodni. Sprzedawca był lekko arogancki, nie pozwolił mi dokładnie obejrzeć ciśnieniomierza i nie miał zielonego pojęcia o tym, że dla grubasów potrzebne są inne rozmiary mankietów. Niestety, tak to bywa w naszym kapitaliźmie - pieniądze robić - to tak. Gorzej z jakością. Gdzie ten wolny rynek? Niemiły i niekompetentny sklepikarz powinien splajtować...

W przychodni zainteresowali się wieścią o stołowym, klasycznym ciśnieniomierzu. Już mieli podobne kupić na Allegro. Czyli sami wybierali, nie pytając mnie o zdanie, choć to ja się o nie upominałem. Normalka. Mój głos się nie liczy.

Pacjentów od metra. I fatalnie się czuję. Nie mogę się doczekać, kiedy zrobię sobie herbatę i zmierzę ciśnienie. Uff... Nie jest aż takie wysokie. I żołądek się uspokaja.

Nerwica? Ale czy tylko?

Nowiutki ciśnieniomierz. Mankiet na rzep, ale jak się mierzy samemu, to jednak taki jest trochę wygodniejszy. Ten będzie dla Dany. Trzeba go wypróbować.

160/100? Chyba manometr jest źle wyskalowany. Jak to nowe rzeczy, miewają wady fabryczne...

Biorę mój stary, wypróbowany ciśnieniomierz. 160/95.

No i co, doktorku?

Jak zwykle, noc spokojna, ale nie wyspałem się. Tak samo było, kiedy miewałem dyżury co drugi dzień. I nie zawsze bywały lekkie, bo mieliśmy na karku sławetne Boże Muszki (Boromeuszki), czyli Staruszkowo.

Spanie na byle jakim wyrku okazuje się gorsze od typowych warunków dyżuru szpitalnego: rzadko nieprzerwany sen, ale wygodne łóżko z pościelą i jakaś ludzka dyżurka, gdzie można zjeść śniadanie, zostawić swoje rzeczy.

Po powrocie do domu obejrzałem w czeskiej telewizji ulubione programy, cokolwiek przysypiając. Obudziłem się, kiedy Trabantowi, jadącemu przez Afrykę, odpadła rura wydechowa. A potem w zimnym pokoju skuliłem się na dwie i pół godziny pod kocem. Pozbierałem się dopiero na obiad.

Tak zwykle wyglądał mój dzień po dyżurze. Nie zarobiłem kroci, za to mam grzyb w piwnicy.

Jak wszystko dobrze pójdzie, to w środę wyjeżdżam na kilkudniowy pobyt z Daną. Muszę znaleźć dla niej aparat do mierzenia ciśnienia. Piłę do cięcia drewna opałowego i mapę tzw. Czeskiej Kanady.

Pacjentów nie było wielu, żadnego wyjazdu. Ale z samego rana pani z dzieckiem. Co było dziecku? Nie pamiętam, w sumie nic.

Potem spokój, tylko parę telefonów. Starsza pani nagle zaczęła tracić pamięć. I ciśnienie ma 100/70. Hmmm... Może pogoda? Chyba zrezygnowali, bo już drugi raz nie dzwonili.

I drugi telefon: kobieta w średnim wieku z nawracającym nerwobólem nerwu trójdzielnego. Z tego powodu objadła się lekami i wymiotowała, długo i wytrwale, teraz jest osłabiona. Było pogotowie, dało zastrzyk i bez zmian. Dzwoni mąż, jest lekko arogancki, przynajmniej takie mam wrażenie. Chciałby, żebyśmy przyjechali z kroplówką. A pogotowie odjechało przed 40 minutami. Mówię, że lepiej do szpitala, to się zbada poziom potasu. A kroplówek i tak w domu nie podłączamy.

Po kilku godzinach dzwoni znów ten sam pan, tym razem rozmowa jest w innym tonie. Prosi o poradę, w razie czego przyjedzie.

Pod wieczór przyłazi dziwny pacjent Szefa (takich ma większość...) i najpierw waha się, czy pójść do mnie, potem przez kwadrans nie mogę z niego wydostać, czego właściwie mu do szczęścia brakuje. No, nareszcie: tomografii brzucha, bo mu w USG wyszła miażdżyca aorty, a idzie na koronarografię i w razie czego mu wszystkie rury naraz wyczyszczą. Tak przynajmniej mu powiedział jakiś kompan.

Zanim to z niego wydusiłem, zameldował się drugi pan - z chorą żoną. Przepraszam mojego nudziarza, nie za to, że go opieprzyłem (to później), ale chcę zobaczyć tę panią, bo pielęgniarka melduje, że czuje się słabo. Kobieta słania się na nogach. Pielęgniarka podłącza jej kroplówkę, a ja szukam skierowania na tomograf.

Z pierwszym pacjentem rozstajemy się w zgodzie - po obustronnych przeprosinach. Wracam do pacjentki. Oboje z mężem są bardzo miłymi i interesującymi rozmówcami. Kroplówka kapie długo, potem następna. Nie nudzi się nam: oboje kończą właśnie pisać przewodnik po Korsyce. Pacjentka po litrze kroplówki już pewniej staje na nogi. Na drogę daję jej skierowanie do szpitala - na wszelki wypadek.

Szkoda, że nie poprosiłem o kontakt z wydawnictwem. Nie wypada jednak wykorzystywać takich sytuacji do załatwiania własnych interesów... Ten zawód zobowiązuje do pewnej przyzwoitości. Na ogół w jedną stronę...

Oby więcej takich dyżurów. No, tfu tfu... do rana daleko.  Do niedzieli też...

Ciepło mam, nawet dziś bez polaru siedzę. Herbatka, herbatniki, komentarze na Allegro się pisze.

Trzeba zdecydować, czy jedziemy z Daną do Czeskiej Kanady (okolice miasteczka Nová Bystřice w pd. Czechach). Bo trochę się boję, żeby w domu woda nie zamarzła. Nie, my sami nie zmarzniemy. Napalimy w piecu, przytulimy się do siebie. Muszę Danie skompletować zestaw do mierzenia ciśnienia. Mankiet kosztuje 16 złotych, taki porządny, z ogonem. Reszta się znajdzie. Niedawno wspomniała, że chciała studiować weterynarię... Ech, marzenia - dopóki je mamy, jesteśmy młodzi. Będzie chociaż miała słuchawki lekarskie...

Głowa doktora łupie. Czyżby z tego taniego wina hiszpańskiego? Albo się ciśnienie zmienia?

Pacjentka jedna była, chyba histeryczka, siedzi w necie i wymyśla sobie choroby. Doktór jej przypadł do gustu, jak powiedział, że jest zdrowa i raczej on dostanie zawału. Choćby dlatego, że ona ma więcej estrogenów. No i wróci do doktora. Pacjenci doktora lubią, na ogół. To miło, ale na sukces finansowy się nie przekłada.

To chyba jakiś żart...

Każdy lekarz ma wykupić polisę OC? Ani myślę. Co mi te skurwie zrobią? Zezłomują mnie?

Pierdolona Trzecia Rzecza Pospolita.

P.S. No fuj :-/

Ja się czasem strasznie wkurzę. Ale to jest blog, żywy pamiętnik. Papa, do następnego razu ;-)

P.S. 2.

Odpowiedzialność cywilna dotyczy wszystkich - jeśli spowodujemy szkodę, mamy obowiązek ją naprawić. Niektórych ZMUSZA SIĘ do ubezpieczania się od  tej odpowiedzialności.

Szczególne przypadki:

- za szkody komunikacyjne odpowiada cywilnie (odpowiedzialność karna to co innego) posiadacz auta, nie kierowca. Ubezpieczenie jest obowiązkowe. No dobrze, choć wolałbym sam ponosić to ryzyko i uważam, że odpowiadać powinien kierowca. Ale WYMUSZA się to ubezpieczenie nawet wtedy, kiedy auto jest wrakiem i nie może jeździć; tym samym nie spowoduje szkód, których dotyczy ubezpieczenie. Posiadaczy niejeżdżących aut w praktyce zmusza się do ich złomowania albo płacenia haraczu. Dla mnie to pogwałcenie prawa własności.

- odpowiedzialność cywilną za szkody, wyrządzone przez pracownika etatowego, ponosi zakład pracy; od pracownika może ściągnąć jego 3-miesięczne pobory na pokrycie tych szkód. Czyżby się to zmieniło? Jeśli tak, trzeba lepiej wynagradzać ludzi, którzy ponoszą większą odpowiedzialność.

Na coś kliknął i doczytał się, jakie to programy za darmo Microsoft rozdaje. Na przykład do robienia panoram. Ten akurat jakoś działać nie chciał (bo oni czasem sprawdzają, czy system jest legalny, a doktór legalny ma w pudełku), więc doktór ściągnął inny - Zoner Panorama Maker. Niestety, po miesiącu trzeba wykupić licencję (a sztuczki z przestawianiem daty podobno są na nic - wprost piszą autorzy) i do tego interfejs jest po angielsku. No, a program jest czeskiej firmy. Doktór za naturalny uznaje angielski tylko w DOS-ie (więc nawet po angielsku se napisał instrukcję ekranową do dyskietki serwisowej: for MSD press m, for Sysinfo press s). Z kolei polski język w menu telefonu komórkowego też mu się wydaje niepoważny. Bo doktór nie jest żadnym nastolatkiem i jak już robi jakiś Anruf ze swojego Handy, to na serio. Na przykład zza granicy pyta swoją Mutter którą mąkę miał kupić.

Panorama wyszła nawet dobrze, jeśli nie liczyć lekkiego skręcenia i przesunięć w pionie. Doktorowi się zdało, że może robić za statyw. A qq. Na to jest za cienki, więc musi robić za doktora. Recepta może być krzywa. A statyw, co se doktór do aparatu cyfrowego kupił, i tak się do niczego nie nadaje prócz robienia sobie zdjęć w towarzystwie... albo i bez.

Program jest niezły, bo bez doktorowego udziału poradził sobie z automatyką aparatu, czy raczej z niechcianymi jej owocami: różnym naświetleniem sąsiednich zdjęć. Żeby tak jeszcze umiał wypełnić trawą czy niebem to, co obciął aparat, bo doktór się chwiał, kiedy panoramę pstrykał... Niektóre fotki początkowo źle posklejał, ale doktór pomógł. Teraz doktór kombinuje jak by tu nie zapłacić za licencję, a dalej cieszyć się programem? Powinno się go dać po miesiącu na nowo zainstalować. A jak nie, to są jeszcze ine programy. Bo pinióndze to se doktór na statyw będzie odkładał. E tam, statyw porządny to doktór ma. Ale porządne nie bywają lekkie ani małe... No, na TĘ polanę to doktór statyw przytaszczy. Albo nastawi szerszy obiektyw... wtedy będzie margines bezpieczeństwa.

... doktorowi - ale nie te, które powinny. Czy ktoś już wymyślił podgrzewaną mysz?

Wczoraj w domu woda zamarzła w rurach, prowadzących do spłuczki. Nieprędko odmarznie - i czy nie popękały?

Autobus z Suchej Beskidzkiej miał 20 minut spóźnienia. Przyjechał klasyczny Autosan, jeszcze z drzwiami na klamkę, prawie jak z PRL. Podróżni mówili, że tam jeszcze większy mróz.

Początkiem lutego planujemy z Daną kilkudniowy wyjazd. Mamy zamówione miejsce w wagonie mieszkalnym na stacyjce kolei wąskotorowej. Już się cieszę na strzelający w piecu ogień, na długie wieczorne rozmowy we dwoje. W przychodni uzgodniłem grafik dyżurów na ten czas. Dlatego zostałem chwilę po dyżurze i jechałem innym kursem.

A teraz trzeba iść do piwnicy, by napalić w swoim piecu. A potem do urzędu patentowego - z pomysłem na podgrzewaną mysz ;-)

Rano w przychodni było spokojnie. Potem prośba o przyjazd do wymiany cewnika. I oczywiście pacjent, kiedy już się pakowałem: policjant. Taki ludzki, z drogówki, więc trzeba to było docenić. Porządnym ludziom nie daje mandatów za jakieś głupoty.

Jedziemy do tego cewnika. Po drodze telefon: rodzina pana O. pilnie nas wzywa. Znam go: po pięćdziesiątce, uszkodzenie mózgu po zawale serca. Zmiana trasy. Szybciej! Biegiem! Jest nieprzytomny? To dlaczego nie wezwaliście erki?!

Bo my wam płacimy 40 zł, to chcemy swojego doktora.

Pan O. leży na ziemi, bez oznak życia. Zaczynamy reanimację - ja i kierowca. Usta - usta, masaż serca. Wezwijcie erkę. Jechaliśmy do wymiany cewnika i nie mamy nic prócz naszej żałosnej walizki wyjazdowej. Po kilku minutach wpada ekipa reanimacyjna.

Gdzie mogę się umyć?

W lustrze widzę, że na brodzie mam śluz i część śniadania pana O.

Erka odjeżdża. Kierowca idzie po kartę zgonu.

Od rana, 8 godzin za 70 złotych. Na czarno, nic z tego nie idzie na ZUS.

Po południu dyżur.

Nawet nie wiem, jak się zowie, po czesku to dřevomorka.  W piwnicy mam już dostęp do zasobów drzewa, więc biorę siekierę. Leżała na pieńku, który zaatakowany został przez grzyb. Dobrze, że ją wypróbowałem, lekko uderzając o pieniek. Drzewce się rozpadło, klinga jest pokryta skorupami rdzy. Co ciekawe, w tej piwnicy nie jest specjalnie wilgotno, a grzyb pojawił się tylko w tym jednym miejscu.

Jeszcze raz: przykład, co z moim życiem, z moim domem zrobiła ta praca w przychodni. Albo po dyżurze, albo na dyżur. Wszystko zaniedbałem.

Grzybie, masz ze mną na pieńku. Poszukam sobie informacji o twojej fizjologii. Bo jesteś potężnym przeciwnikiem. Muszę odkryć, gdzie masz słaby punkt.

Tyle było rano. I niewiele brakowało, a woda by nam zamarzła.

Doktór prowadzi nocny tryb życia (jak koty i Adolf Hitler), więc jeszcze przed trzecią był na nogach. Zanim wlazł pod kołdrę, spuścił wodę w kiblu. No i coś niemrawo się dolewała, więc odkręcił kran nad wanną, dopóki nie popłynąła normalnym strumieniem. Potem doktór wskoczył pod zimną kołdrę. Trochę się czuł jak w aucie, ale w łóżku przynajmniej nie ma problemów z uruchomieniem silnika i zaparowywaniem szyb.

Rano doktór się budzi jeszcze przed godziną 10 i postanawia obejrzeć swoje ulubione programy krajoznawcze w czeskiej TV. Ale najpierw idzie do łazienki. A tu woda po kropelce... Rodzicielka oddaliła się za religijną potrzebą, niepomna doktorowego zarządzenia, że trzeba wodę spuszczać*). No, doktór o tym mawia explicite tylko w kontekście wieczora.

Telewizor idzie, woda też. Po kropelce, ale w końcu popuszcza. To tak, jak ze słabym odbiorem w radiu... lub z tlącym się życiem. Trzeba zrobić wszystko, by te śladowe przejawy nie ustały. Tutaj akurat nie ma żadnych dylematów: po prostu odkręcić i czekać.

Telewizja nie zmieniła ramówki i po ciekawostkach czeskich nadaje reportaże ze świata. W Gruzji czczą swojego sławnego rodaka, który raczej jest znany pod pseudonimem Józef Stalin. Prawie w każdej miejscowości ma pomnik, jest kilka prywatnych muzeów. Mimo, że dla Gruzji nic specjalnie nie zrobił, póki był przy władzy. Gruzini są z niego dumni, jak Polacy z Małysza. Albo z Jana Pawła II. Też im za życia pomniki postawili.

Doktór nie gorszy. Pomnik trwalszy od spiżu sobie stworzył, blogując. A do spiżarni też czasem zagląda.

*) spuszczenie wody powoduje napływ świeżej porcji z głównego rurociągu, zakopanego na głębokości, gdzie nawet w największe mrozy temperatura jest dodatnia

Siedzę w domu i kurczę się z zimna. Utorowałem drogę do piwnicy, ale to nie wystarcza, by przynieść opał. Zapomniałem, jak wiele rzeczy do tej piwnicy wepchałem. No i jeszcze grzyb się chwycił pieńka, na którym rąbałem drzewo. Przy okazji uszkodził radio, oparte na nim. Okienko nie zabezpieczone, bo nie można było dojść. Znów za wcześnie ta zima przyszła. Za PRL bywało inaczej.

Mama w swoim pokoju używa grzejnika elektrycznego, w kuchni jest gazowy. Tylko w duże mrozy trzeba ogrzewać i mój pokój - czyli dotąd jakoś bez opału sobie radziłem. I dlatego droga do piwnicy zarosła. Tylko gdzie ja te wszystkie graty dam? Strych przepełniony, wypadałoby go raczej rozluźnić, bo w kilku miejscach dach przecieka i nie mam jak dojść. Nawet nie wiem, jakie szkody tam powstały. Przez dobre dwa lata byłem bardzo obciążony pracą w przychodni - czasowo, bo luzy były, ale trzeba było tam siedzieć. Od czerwca, po powrocie z urlopu - całkowicie naopak, czyli mnóstwo wolnego. To dlaczego nie odrobiłem zaległości w domu? Nie można już zwalać winy na brak czasu. Marazm. To obezwładniające uczucie niemożności. Dom, w którym mieszkam z rodzicielką. Grzyb, który mi zniszczył kawał warsztatu. Uszkodzone auto na podwórku. Ucieka się od tego i w myślach, i fizycznie - na wycieczki, na vandry.

No i przyszła zima. Wredna taka, kapitalistyczna. Socjalistyczna zaskakiwała tylko drogowców. Ręce marzną, że aż chce się wyć.

A kiedy do roboty? Wuj wie. A może nawet nie wie.

Skoro mowa o wujach: ponad 3 doby minęły od wyjazdu na pogrzeb wujka. Wygląda na to, że trup ożył. W grobie??? E tam. To nie gazeta Fuckt. W telefonie Siemens C25. Bateria była niby do niczego, a po naładowaniu przed wyjazdem na pogrzeb - działa do teraz. Telefon z roku 1999, najnowszy i najmniejszy, jaki posiadam. Przynajmniej z tych, które nadają się do użytku. Ale nie podoba mi się. Jak ktoś miał Siemensa S10, byle co mu nie podejdzie. Miał? Ma, nawet kilka, z tego dwa zupełnie dobre. Nie pracują w paśmie 1800 MHz, ale to stwarza problem tylko w Pradze. I chyba w Hodinínie, bo tam też doktór nie mógł się zalogować do swojej sieci 230-03, czyli wówczas Oskara. A było to podczas wyprawy rowerowej latem 2001. Ech, w tym roku trzeba wreszcie na porządną wyprawę się wybrać. I chyba już na nowym rowerze. Taka jazda próbna i docieranie - jakieś 500 km po Czechosłowacji. Przed wyprawą pod hasłem Dubrovnik.

... spłynął dziś na mnie i na Danę.

A pogoda taka ładna - przynajmniej u mnie: słonecznie... ale mroźno. Z powodu tego zimna nie bardzo chce się cokolwiek robić. Drogę do piwnicy jednak utorowałem. Trochę w piecu napaliłem, ale jeszcze nie piwnicznymi zasobami. A tu trzeba korzystać z wolnego czasu, by na wiosnę już w mig móc wyskakiwać na rower czy w góry. No i nie byłoby źle odgracić pokój, w którym mogłaby spać Dana. Niestety, nie wyobrażam sobie, żebyśmy tam mogli spać oboje. Dopóki moja mama jest w domu... A my z Daną nigdy jeszcze nie spaliśmy w łóżku. No, przynajmniej mamy się na co cieszyć. Ja - dodatkowo na jej Škodę 105. I to nieprawda, że do Niemiec wolno tylko z katalizatorem. Inna rzecz, że tak skorodowanym autem bym się tam nie odważył jechać.

A Dana? Mogła dostać za darmo ładną meblościankę, ale krewny, który miał jej pomóc w transporcie, nawalił. Miała dziś kiepski humor. Ogarnia mnie w tym domu poczucie niemożności.

Jakbym to skądś znał...

... w moim grafiku na najbliższe dni. Dzwonił Tadeusz, że przeziębiony i nie pojedzie tam, gdzie chciał (pewnie na narty, to nie jest grzech...). Poprosił, czy może anulować zmianę: miałem wziąć jutro cały dzień z dyżurem - do soboty rano, co mi się specjalnie nie uśmiechało.

Dziwna ta nasza praca: jak człek chory, to chodzi do niej rad. Bo w domu szkoda czasu na chorowanie. I na przeglądanie aukcji.

Nie muszę rano wstawać. To fajnie, nie przepadam, przyzwoici ludzie nie wstają przed godziną 10. Trzeba będzie za to napalić w piecu (w robocie jest ogrzewanie podłogowe, nogi nie marzną, choć temperatura jest taka sobie).

Dana lubi piece kaflowe. Ja też, ale ciepłe ;-)

... doktora ogarnęła po telefonie z roboty.

Zażądał od rodzicielki nici, igły i naparstka, bo pasek od doktorskiej torby wisiał już na włosku. Szew puścił. Lepiej było przyszyć na maszynie, ale ile by za taką usługę ktoś wziął?

A szewska pasja po telefonie z roboty? Szef udaje, że nic nie wie. Albo naprawdę nie wie? Trzeba będzie w końcu z szefostwem pogadać. Bo bezczelności nie da się wziąć na przeczekanie. Nie ustąpi. Gdzie tam! Pójdzie jeszcze dalej.

Szczegóły? Ha, tu jest problem tego blogu. Czytuje go Dana i ktoś z roboty. Staram się nie ranić Dany, bo to dla mnie ważna osoba (choćby nie była, nie chcę ranić niewinnych...).

Ale w robocie - to też ważne dla mnie persony (i niekoniecznie niewinne).  Jak Bin Laden dla CIA. Z tym, że ten ostatni jest raczej straszakiem, niż realnym zagrożeniem.

To był główny punkt mojego dnia. Dobrze, że nie musiałem się zwalniać z roboty.

Rano wyskoczyłem na czeską pocztę, ale... wypełnione blankiety przekazów bankowych zostały na stole. A jedna z dwu paczek nie nadeszła. Czyli: w sumie szedłem zbytecznie. A teraz brak czasu, by się w spokoju przebrać.

W pół drogi z okna autobusu spoglądam na skoczowski dworzec. W lecie będzie 31 lat od mojej pierwszej wyprawy rowerowej w Polskę. Wtedy nadciągała burza, niebo było sine; schowałem się pod wiatą dworca. Na jego płycie stały niebieskie Jelcze i kilka odstawionych przyczep do nich. Ale poza taborem właściwie nic się na tym dworcu nie zmieniło. Ten sam megafon (przynajmniej od zawsze tak samo brzmi...). 31 lat minęło jak z bicza strzelił. Co będzie za następne 31? Czy będę jeszcze jeździł na wyprawy?

Tato... taki dziś wyglądałeś zmizerniały. Dlaczego odtrąciłeś mnie, kiedy zacząłeś szlochać w kościele, a ja położyłem rękę na twoim ramieniu?

Na cmentarzu było przejmujące zimno. Źle oceniłem pogodę, w pośpiechu wracając z poczty. Tata dał mi swój szal.

Urszula, córka zmarłego, mówi coś nad otwartym grobem, patrząc w dół: tato...

Po drugiej stronie grobu stoi kilkunastoletni chłopak. To syn mojej drugiej kuzynki. Widzę go po raz pierwszy. Raz rozmawiałem z nim przez telefon, kiedy mój tata leżał w szpitalu po wypadku w maju.

Nie wziąłem aparatu. Poprzednio na tym cmentarzu byłem na pogrzebie babci. Kuzynka była młoda, zgrabna, uśmiechała się, że pstrykam właśnie ją. Trzymała za rękę małego chłopczyka. To był jej pierwszy syn. Niedawno zginął - samobójstwo?

Z cmentarza jedziemy do zajazdu. Atmosfera się zmienia: już pogrzebaliśmy wujka, został na lodowatym cmentarzu. Na nas czeka pyszny, gorący rosół. Rozwiązują się języki. Kuzynki Iwony, która straciła syna, nie widziałem chyba od czasu pogrzebu babci. Gdyby nie nasza-klasa, nie mielibyśmy żadnego kontaktu. Kiedy wcześniej zmarł jej syn, nie miałem odwagi zadzwonić.

Już pora się żegnać. Do następnego pogrzebu?

Dziś rano po dyżurze zostałem w przychodni. Tadeusz prosił mnie o zastępstwo, pewnie pojechał na narty. Tradycyjnie się nie wyspałem i tradycyjnie z powodu porannych hałasów. Potem był spokój. Niemal do końca.

Przyszła pani, którą Tadeusz skierował na EKG. Badanie zrobione w trybie automatycznym, za krótki zapis. A pacjentka miała zaburzenia rytmu. Skierowałem ją ponownie do naszej głównej siedziby, do której miałem wrócić na koniec dziennej szychty.

No i wracam. Najpierw błogi spokój, potem pacjentka na to EKG. Pielęgniarka prosi mnie, bym przestawił aparat na inny tryb zapisu. Ona się boi, bo Szef nie pozwala (wprawdzie nie powiedziała tego wprost, ale wiem...). Tyle razy się upominałem o instrukcję obsługi tego sprzętu... Nikt nie wie, jak w nim nastawić datę. Ja chociaż przekreślam tę błędną, którą aparat drukuje. Ha, zapis jest teraz miarowy...

Zaczynają się schodzić do mnie pacjenci. Teraz, jak wreszcie po 24 godzinach mam iść do domu... I do tego jeden z wnioskiem o sanatorium. No szlag!

Przychodzi Tadeusz. I pyta przez pielęgniarkę, ilu mam jeszcze pacjentów i kiedy zwolnię jego komputer... Jestem zbyt zmęczony, by porządnie wybuchnąć. Ostatni pacjent odwozi mnie na dworzec autobusowy.

Jutro jadę na pogrzeb wujka. Kiedy do roboty? Zależy od widzimisię mojego pana i władcy.

Panowie, panowie, bydziecie panami, ale nie bydziecie panować nad nami...

Najpierw telefon; o dziwo już o 8.30 byłem w miarę trzeźwy. Nazwisko dzwoniącego trochę mnie podrażniło, bo podobne do nazwiska mojego szefa, ale to jednak porządny człowiek telefonował. Bardzo porządny: miłośnik starych samochodów, potrzebuje rady - czy oferowane na Allegro stare włoskie radio samochodowe jest odpowiednie do Fiata Multipla.

A skąd się o mnie dowiedział? Otóż wieść gminna głosi, iż w mieście X mieszka doktór, co tym sprawom rozumie. No, nieźle. W końcu na czymś się ten doktór znać powinien, skoro medyk z niego nietęgi.

A zaraz potem doktór mejla dostał. Niby od banku PKO, że coś tam nie gra i trzeba się zalogować na stronie... podać PIN. Doktór jest wyczulony na wszelkie niecnoty kapitalizmu, więc od razu za telefon chwycił i do rzeczonego banku dzwoni. A oni, że najlepiej napisać zgłoszenie na formularzu kontaktowym, bo to ewidentne oszustwo. A, fajnie... Ten formularz to raczej ma służyć do pytań o usługi banku (oni se na to mówią  produkty), więc czort wi, kiedy wiadomość do nich dotrze.

Doktór jak się zaweźmie, to lubi sprawy do końca doprowadzić, więc dzwoni na policyą. A policya, jak to policya, bardzo uprzejma. Tylko nie wie, czy doszło do naruszenia prawa. I lepiej zadzwonić do sekcji takiej a takiej... ale numer nie odpowiada.

Za chwilę doktór drugiego takiego samego mejla dostaje. Ani chybi zmasowana akcja oszustów. Ciekawe, ile kont wyczyścili.

Porządki robi. Popalił w piecu co mu przeszkadzało w dojściu do piwnicy: pudła tekturowe, styropiany. Takie gorsze. Nawet takowe mogą być użyteczne (jak się zacznie graty upłynniać przez Allegro), ale przenoszenie wszystkiego tam i z powrotem cokolwiek doktora wnerwiło.

Szkodliwość spalania odpadów? Doktór w robocie wdycha dym tytoniowy. Wystarczy.

Ciepło trochę się w pokoju zrobiło, to doktór nabrał chęci do pracy. Wypoczywać będzie jutro, w robocie.

W końcu od tego jest dyżur...

W nocy źle się wyspałem, choć nie było żadnego wezwania. Poranna zmiana od razu zaczęła tak jazgotać, że nieboszczyka by wyrwała z grobu.

Odespałem w domu, z przerwą na wkurw, bo mnie zbudzili.

Potem wyskoczyłem do miasta, by kupić przecenione karty pamięciowe do aparatu. Jak szybko dewaluują się ich pojemności... A mój Kodak nie toleruje kart SDHC. Zresztą wolę więcej małych kart. Byle ich na długiej wyprawie nie nosić razem z aparatem... W najgorszym razie zostanie mi większość zdjęć.

Potem długo penetrowałem Castoramę. Wolałbym coś innego na ścianę powiesić - w miejsce spleśniałej maty. O dziwo, taniej wychodzi chodnik dywanowy, niż mata z klepek. No, najtańsza by była karimata...

Ale dlaczego dół tej mojej maty tak moknie? Ściana obok, kiedy dziś się temu przyglądałem z bliska, też nie jest całkiem sucha. Czasem czytam reportaże, w jakich strasznych warunkach ludzie żyją. I wrzeszczą, że ma im pomóc państwo. Ja muszę sobie pomóc sam. Ci tak zwani biedni ludzie nieraz mają rzeczy, na które ja sobie nie pozwolę, a za biednego się nie uważam. Co nie znaczy, że swoje wynagrodzenie uzaję za godziwe, ale to już inna para kaloszy.

Od rana byłem obrażony na świat, że muszę jechać do roboty i do tego jeszcze pracować. Nie było jednak tak źle: przychodzę po ósmej, a poczekalnia pusta. Można zaparzyć hebatę i odpocząć po trudach dojazdu. Trochę mi flaki wytrzepało, bo szofer ognisty, a siedziałem z tyłu.

Po dziesiątej idę do naszej drugiej przychodni. Prawie luzik. Potem telefon: trzeba stwierdzić zgon. Anna K.? Chyba jeszcze przed świętami wieźliśmy ją do szpitala z objawami udaru mózgu. Znaleziona wtedy w kuchni, teraz leży pod całunem w pokoju; na stole palą się świece. Wyjmuję latarkę, tę od Ewy Drzyzgi. Wykąpana w zupie, sypiająca ze mną w śpiworze. Jak Kombi w nocy wylądowało w rowie, też mi świeciła. Teraz światło żarówki pada na źrenicę pani Anny. Już nie reaguje. Nie, LED-y to jednak nie to. Światło żarówki jest bardziej skoncentrowane.

...co za ciul kserował ten formularz? Na odwrót. Dobrze, że mam drugi. Jeszcze raz sprawdzam PESEL zmarłej. Oddaję druk, składam rodzinie kondolencje.

Karetka nawróciła. Możemy jechać.

Pacjentów już tylko paru, kupka recept. I pakuję się, bo dochodzi trzecia, a w przychodni, do której wracam, umawiają mi zwykle pacjentów od drugiej. A tak by się chciało coś wreszcie zjeść po powrocie na stare dyżurowe śmieci.

Jakieś auto zajeżdża, furgonetka. Wyłazi gruby facet w czerwonym uniformie. Prawie jak ratownik medyczny. Coś niezbyt mądrze gada do rejestratorki, a ja stoję przy drzwiach ze spakownym lapem... i burczącym brzuchem. Pokazuje mi wyniki, niechętnie je przeglądam. Czy możemy spokojnie porozmawiać?

Jestem głodny i idę sobie spokojnie usiąść na rynku - mówię zgryźliwie... i idę na pobliski rynek, odgarniam lód, siadam i jem kanapki. Po chwili wracam, rejestratorka mówi, że to pacjent roszczeniowy i pewnie się będzie wykłócał, kończy mu się dziś zwolnienie. Poszedł na górę, będzie czekał.

Ja mu pokażę!

Wracam. Pod przychodnią stoi to samo auto dostawcze. Pacjent siedzi w poczekalni, ale nie ma wściekłej miny. Zalewam swoją herbatę w socjalnym i proszę go do gabinetu. Niech nie czeka, choć uruchomienie lapa zajmie kilka minut.

Proszę, by w tym czasie opowiedział mi o swoim problemie. Dostał właśnie rozrusznik serca i zażywa leki, zmniejszające krzepliwość krwi. Przyniósł wyniki badań w tym kierunku i analizę moczu, bo w szpitalu miał objawy zakażenia. Widzę, że nie orientuje się w lekach, które mu zalecono: który na co ma pomóc; który brać tylko do końca opakowania, który na dłużej. Jak często badać krzepliwość i co oznacza wskaźnik INR. Słucha mnie z uwagą i sympatią. Mówi o swojej pracy: był kurierem w firmie spedycyjnej. Ale już nie dam rady, chcę przejść na rentę.

Żegna się i szczerze dziękuje.

Widzi pan, tutaj mieliśmy lepsze warunki, by porozmawiać. Przepraszam, że byłem dla pana tak szorstki...

Ale widzę, że nie ma mi tego za złe. Po moim wyjściu rejestratorka pewnie coś mu mówiła, jak wygląda mój dzień pracy.

Jego praca wyglądała podobnie. Dopóki był w stanie jeździć z przesyłkami.